🌷شعرهای من،،،

نوشتم خط به خط باران ، که بغضی در گلو دارم
نوشتم غصه هایم  را ، نوشتم  بی تو بیمارم

 نگاهم خیره ی راه و چه امیدی به خود دادم
بگفتم با قدم هایش ، فقط  آلاله می کارم

نوشتم حال چشمانم ، که میبارد به هجرانت
تمام اشک هایم را ، ز چشمانت طلب کارم

از این هفته به آن هفته ، برایم وعده ها دادی
نماندی بر سر عهدت،  قسم خوردی به آزارم

شمردم لحظه هایم را ،به تقویم اعتباری نیست
سرم را شیره مالیدم ، که می آیی به دیدارم

چه قدر با واژه نالیدم ، میان نامه های خود
که حالم میخورد بر هم ، از این تکرار و اصرارم

نوشتم خط به خط از غم ، شدم شیداترین شاعر
گرفتی جانِ من آخر ، وَ جان دادی به اشعارم

نازبانو

"چه زیبا می شود وقتی، دوباره می رسم تا تو"

چه زیباتر از آن لحظه ، به چاره می رسم با تو

لبت را باده ای ناب ست ، بنوشانم  از این باده

که من تا اوج سرمستی ، هماره می رسم با تو

مرورت می کنم گاهی ،به آشوب دو چشمانم

نگاهم می کنی و با ، اشاره می رسم تا تو

دگر راهم به پایان است زمستان را گذر کردم

بغل بگشا، مهیا باش ، بهاره می رسم تا تو

گذشت اندوه دیرینم ،فلک را رو سیاهی ماند

به لبخندی و با عشقی ، هزاره می رسم تا تو

به کویت پر زنم جانا ، به شوق دیدن رویت

سبک بالم  چنان گویی،سواره می رسم تا تو

تو دریایی و من موجم ، کجا آرام دل جویم

که وقتی میشوم آرام ، کناره می رسم با تو

جدایی گرچه افناده ،به تقدیرم گره خوردی

به پایان می رسم اما، دوباره می رسم با تو

#نازبانو

آخر کجا گم کردمت ،باید که پیدایت کنم

این مُرده ی بی روح را، حیِّ نفسهایت کنم

 هوش از سر من بردی و، با شیوه های دلنشبن

حرفی نزن جانان من ، بگذار تماشایت کنم

اینجا حسادت می کنند،بر حس وحال عاشقان

از چشم بدخواهان خود، اینگونه اِخفایت کنم

گر نابَلد در عاشقی ، یک امشب و با من بمان

با عشق بازی های خود ، غرقِ تمنایت کنم

در انتهای شب بیا ،  دلخسته و پر تب بیا

باشورعشق وعاشقی ، بیتاب و شیدایت کنم

چون میرسی از راه دور،آغوش بگشایم تو را

بابوسه هایی بی هوا، ناگفته رسوایت کنم

عابد فریب ست چشم تو،کارم گذشته از حیا

من عالمی را عاشقِ، چشمانِ شهلایت کنم

باید بیایی جان من ،تفسیر عشق ناممکن است

در یک شب رویای ام، مدهوش رویایت کنم

#نازبانو

شکستند بال پروازم ،پریدن آرزویم شد

من آن مرغ غزلخوانم ،که حسرت گفتگویم شد  

دلم آکنده ی درد است، من این حالم نمی خواهم

برای التیام خود ، شفاعت جستجویم شد

گریزانم از این خلوت ،رهایی  آرزو دارم

برای پر زدن ، رفتن ،قفس ها روبرویم شد

نصیب چشم خونبارم تماشای پریدن هاست

از آن روز واز آن لحظه ، حسادت خلق وخویم شد

#نازبانو

مصرع‌چالش#  

کمی با خنده ات آغاز ،  روزم  را  بهاری کن

به گلچین نفسهایت، شمیم عشق جاری کن

غزلها با تو می‌گویم، به حس ناب  سرمستی

من و احساس و حالم رابه قلبت یادگاری کن

جهانی میزنم بر هم ، نشیند غم به رخسارت

تو هم از راه دل جویی ، برایم بیقراری کن

حسادت می کنند جانم ،به عشق بی ریای ما

میان خیل بدخواهان به عشقم پافشاری کن

قسم بر واژه ی حسرت ،ثریا زاده ! میگردم

 تو را باعشق میخوانم ، به جانم شهریاری کن

ناز بانو

من دوستت دارم که این زیبا ترین تقدیر است

دنیا واهلش جای خود، چشمم به تو زنجیر است

من شهره در دیوانگی ،مجنون دوران گشته ام

دیوانگی در عاشقی ، والاترین تفسیر است

 شیرینی لبخند تو بر لب چه غوغا می کند

با نقد جان باید خرید ، جانم ولی تحقیر است

عشق دل انگیزم به تو، از رازچشمانم بخوان

میگویم اما خواندنت با گفتنم توفیر است

من دوستت دارم  تو را با بویی از جنس بهار

چای و غزل خوانی ما با لحظه هادرگیر است

نازبانو

 دم به دم ابری ، شبیه عصر پاییزی تَرَم

من پُرَم از یاد تو ،جز تو ندارم بر سرم

گفته بودم عاشقم، با عشق سودا میکنم

من به راهت هر بلایی را به جانم میخرم

واپسین خندیدنت آتش به جانم میزند

با نگاهت لرزه می افتد تمام پیکرم

مشق عشقت  کردم و با جان صدایت میزنم

آرزو دارم تو هم ، با جان بخوانی از بَرَم...

دست من در دست تو در انتهای جاده ها

با خیالت تا سحر، این گونه رویا پرورم

خیره می گردم  به راهت چشم میبندم ولی

می پذیرم گریه را در، لحظه های آخرم

هرچه میسنجم به عشقت نسبت هر روزه را

باز هم امروز را ،از روز قبل عاشق ترم

نازبانو

شکسته بال پروازم  من این حالم نمی خواهم

پرستویم ! مهاجر زاده ام اما...

به این حال اسف باری گرفتارم

به وقت کوچ یارانم ،هزاران بار می میرم

نگاهم ساکت و سرد  است

نگاهم را نمی گیرم..

و پرواز پرستو ها تماشایست

کجا دیدند پرستو کنج زندانیست؟

من از اصلم جدا ماندم

من از پرواز جا ماندم...

به خاموشی منقارم به پر کردم

که مانوسم قفس ها را

به بغض و خلوت سردم

نازبانو

درگیر رویای توام ، من را دوباره خواب کن

با نم نم آوای خود، این تشنه را سیراب کن

آرام جان من بیا ، قدری برایم ناز کن

جانی بده برجان من این بار هم اعجاز کن

با جان جوابت می دهم ، نام مرا تکرار کن

بامن بگو ازعاشقی ،بر عشق خود اقرارکن

لیلای جانت می شوم ،اندیشه ی دیوانه کن

فرجام مجنونی نباش، پایان این افسانه کن

احوال چشمم را ببین، برحال من اندیشه کن

شیرینِ فرهادم کنون ، فکری به حالِ تیشه کن

با گرمی بازار خود ! ، صد بزم را آشفته کن

سرمستی این جام را با بوسه ای آغشته کن

جارم بزن درکوی خود،عشق مرا فریاد کن

حالِ خرابم ، پایِ تو ، ویرانه را  آباد کن

ردّ نگاه عاشقت ، در چشم من  ترسیم کن

بشکن سکوت واژه را ،شعری به من تقدیم کن

#نازبانو

نازنینم ،دست گرمت، گرمی بازار کیست؟

آتش افتاده به جانم یار من، دلدار کیست؟

این من سودا زده از دوریت مجنون شده

نوش داروی دلِ بیمارِ من ، بیمار کیست ؟

رفتی و آتش زدی بر جسم و جانم ، بی وفا

بعد من ای سنگدل ، فکرت پیِ آزار کیست؟

کوه مغرورم ! کدامین چشم و دل لرزاندَتَت

آن دل سنگین وسختت در کجا،آوار کیست؟

باز هم شرمنده ی چشمان پر دردم شدم

بسکه پرسیدم ز خود چشمان او بیدار کیست؟

بارها می پرسم از خود بی وفای من چه شد

یار بی مهرم کجا هم خانه وغمخوار کسیت؟

قبل رفتن با دلم، اتمام حجت کرده ای !

این دل وامانده ام در حسرت واصرار کیست؟

عهد بستم  با خودم دیگر فراموشت کنم

من نمی فهمم دلم بیهوده در انکار کیست ؟

شاعری دیوانه ام ، هم صحبتم با  واژه ها

خود نمیدانم که حتی ، شعر من تکرار کیست؟

#نازبانو

هوایِ عاشقی بر سر، دلم آواز میخواهد

اگرتو آسمان باشی  ، دلم پرواز میخواهد

شبیه شور و شیدایی ، میان شعر و آوازم

به تعبیر دو چشمانت،دلم یک ساز میخواهد

به مانند عروسکها ، برای خیمه شب بازی

به این احساس تنهایی، دلم همراز میخواهد

من و شبهای یلدایم ، تفال میزنم بر عشق

به یمن فال و احوالم دلم شیراز میخواهد

دوباره آمدم سویت ، شوم مهمان آغوشت  

 تو را در اوج تنهایی ، دلم بی ناز میخواهد

طلسم بوسه را بشکن ،به جادوی دولبهایت

اگر ممنوعه هم باشی،دلم اعجاز میخواهد

به چشمانت قسم جانا ، مرا هم خانه، هم خانی

برای سرزمین خود ، دلم سرباز میخواهد

به شبها اعتباری نیست،که با پایان رویایم

به پایان میرسم  امّا ، دلم آغاز  میخواهد

اگرچه خوب میدانم،که رویایی به شبهایم

به تفسیر دروغینت ، دلم غمّاز میخواهد

#نازبانو

تو چه کردی که ، این گونه گرفتار شدم

دیده چون دید تو را ، از همه بیزار شدم

خنده ی دلکش تو، خسته ی دورانم کرد

سببِ حال بَدم گشتی و بیمار شدم

همه شب خوابِ هم آغوشی وطنازی بود

هوس بوسه به لب، بود  که بیدار شدم

پی تعبیر چنین خواب خوشی آمده ام

چشم من بر لب تو،  باز گنه کار شدم

عشق تو قیمت جان بود و نیاَرزید ولی

گرچه بی مایه فطیرست ،خریدارشدم

چشم در چشم من و حرف ز اغیار زدی

من فرو ریختم و یک شبه آوار شدم

شرط دل بود در این شعر نگویم از یار

باختم قافیه  را ، راویِ دلدار شدم

نازبانو

از زمزمه دلتنگیم ، از همهمه بیزاریم

نه طالب دیداریم ، نه عاشق بیماریم

مامدعی عشقیم،از عشق سخن گفتیم

صدبار بخواندیم ما، بر عشق سزاواریم

 با منطق وبی منطق، بال و پرِ دل دادیم

یک وعده و یک دیدار، گفتیم وطلبکاریم

با ناز برون گشتیم ،باشد که خریداری

 مشکل بپسندیم ما، آشفته یِ بازاریم

در موسم دلتنگی ، مدیون دل خویشیم

از آهِ دلِ سوزان،  حقّا که گرفتاریم

سهم دل ماگشته، خونابه ی غم خوردن

در چلّه نشینی ها ، یک عمر عزاداریم

هر چند که می دانیم، از رفتن و از تردید

خود را زده ایم برخواب ،اما همه بیداریم

چون بیکس و تنهاییم،در محفل مهرویان

در عهد جفاکاران ،دل را به که بسپاریم

در معرکه ی دل ها ،تقدیر نوشتن نیست

از نسل زلیخاییم ، در عشق خطا کاریم

#نازبانو