🌷شعرهای من،،،

درد هایم را نوشتم یک به یک کمتر تشد

هی نوشتم پاک کردم حال دل بهتر نشد

خواستم عاشق شوم شاید فراموشت کنم

هیچ عشقی در دلم از عشق تو سرتر نشد

مرغ عشقی را گرفتم ، خو کنم با مهر او

چون قفس وا کردمش پرواز کرد کفتر نشد

با خودم گفتم به جایی می روم بی یاد او

یاد آمد سوی تو ، از یاد تو خوش تر نشد

کوششی بیهوده کردم خط زنم نام تو را

هیچ کس مانند تو بر قلب من مهتر نشد

نازبانو

کنار پنجره ام ، انتظار غمگین است

هوای حنجره ام،گرفته سنگین است

زبان بسته ام ، دگر سخن نمی گویم

صحبت واژه هایی که به درد رنگین است

چه بگویمش به عشقی که مردّد ماند

یا از آن لحظه هایی که به غم آگین است

عمر وجوانی که به حسرت و درد  گذشت

یا از آن آرزوهای پوچ، که تدفین است

با من بخوان ،درد بکش درون اشعارم

غزلی از درد به زخم های من تسکین است

نازبانو

تفال زدم حافظا! فال من

 بیامد نخور غم به احوال من

نه حافظ! فال توفال احوال نیست

زدی تیرصحبت هدف خال نیست

 تو سهواً  بگفتی که آید کسی

به گرمی  بازار خود نوشتی بسی

تو از درد هجران چه ها دیده ای

مگر غم ز دلهای ما چیده ای

ناله ی بغض تنگ آمده در گلو

که زخمی کند جنس هر گفتگو

زند سیم آخر به عریان شود

نگفتی ز دردی که کتمان شود

نخواندی غزل از دل بی قرار

چرا وعده دادی به دیدار یار

چرا گفتی از عطرگیسوی یار

چرا دم به دم خواندی از آن نگار

کجا ماه کنعان بیامد ز راه

کجا خنده شد بعد هر اشک وآه

نوشتی تو از دوری واز فراق

که درمان کند بوسه ی اشتیاق

نوشتی که دیدم هجران،مپرس

از آن دلبر پا گریزان مپرس

ندیدی چرا عشق امروزه را

ز عشق دم زدن های هر روزه را

دگرگون بکن شور و حال غزل

زَهَر را بنوشان به جای عسل

بیا حافظا ! فالِ مردانه گوی

از این شاعر تلخ و دیوانه گوی....

نازبانو

درد یعنی کنار من باشی،

اما به فکر تو ،

یاد دگری باشد”

من جار زنم عشقت

آشفته سری باشد

صد واژه به هم بافم

از دلبر و دلداری

اما نگار من

در بی خبری باشد

با عشق همی خوانم

هر لحظه به بالینم

این عشق به چشم او

عشق هدری باشد

او را بپرستم  من

چون قصه و افسانه

می ترسم ،  عشق ما

چون دیو و پری باشد

از حس نگاه او

عشقی نکنم پیدا

من باشم و یک  آه و

چشمان تَری باشد

می ترسم از آن لحظه  

ترکم بکند بک شب  

  من باشم و یک خاطر

از رهگذری باشد

نازبانو

“حال دلم خوب و خوش، تاب و قرارم شدی

 چه خوش نشسته ای دل ، دلبر و یارم شدی

به اوج خود پرستی ،  رسیده ام از آن روز

 نوشتی یادگاری ،  عاشق زارم شدی

آمدی از راه عشق ، به دنیای خیالم

ولی تو دنیای دل ، دار  و  ندارم شدی

چه سبز و عاشقانه به باغ من دمیدی

نیمه ی فصل پاییز ،  فصل بهارم شدی

روز به کامم شده خنده ی مستانه ت

 در انتهای شب ها ،چشم خمارم شدی

طبیب دردای من حاذق درمان شدی

مرحمِ هر غصه ‌ و  حالِ  نزارم  شدی

شعرِ نفس بریده ، تاب سخن ندارد

آهوی  بی قرارم صید و شکارم شدی

نازبانو

با او تمام درد من ، با گریه درمان می شود

وقتی تمام غصه ها از دیده پنهان می شود

از حال نا معلوم عشق، تا بی قراری های دل

با جزر و مد عاشقی ،دریای طوفان می شود

چون عاشقی دارد خطر از کوی دل تا پای جان

لنگان و لنگان میرود افتان و خیزان می شود

گاهی غریبه می شوم ، باز آشنایی می دهد

سر میزند برخانه ام، وقتی که ویلان می‌شود

آتش به بلوا می کند می سوزد از سر تا به پا

می‌شوید اما زخم ها وقتی که باران می شود

با دست مرا پس میزند با پا به پیشم می کشد

 آهو وَش است رم میکندگاهی گریزان می شود

هِی می نویسم بیت و بیت از حال و روز عاشقی

صد مثنوی از عشق من ، مانند دیوان می‌شود

نازبانو

بی تو با همهمه ی مردم کویم چه کنم ؟

شرح دلتنگی خود ، زار نگویم چه کنم؟

منم آن باد بهاری که به تقدیر خزان

چون گرفتار خزان، زردی رویم چه  کنم؟

وقت روییدن گل ،لاله به مویم زده ای

 بی تو با لاله ی پژمرده به مویم چه کنم؟

غزل و شعر و شب و مستی و دلدادگیم

دل تنگ آمده با عادت و خویم چه کنم؟

از قفا سنگ زدند ،کوزه ی آبم بشکست

تشنگی ها به کنار، درد سبویم چه کنم؟

حافظِ ناخلف از وصل  دو دلداده بگفت

این جدایی به دَرَک، فال نکویم چه کنم؟

نازبانو

روح منی و قلب منی ، جان منی تو

دنیا به کنار، مثل دو چشمان منی تو

هر گونه مطیع گشتم و مرتد نشدم من

ممنوعه ی من !،در دلم عصیان منی تو

دیده زِ رخت بستم و چون مُعتکف دِیر

در سجده ی من ، حالت عرفان منی تو

برگ ست که دل می بردش زمزمه ی باد

 در فصل خزان ،شاخه ی عریان منی تو

در بزم شب و ماه و لب و گوشه ی ایوان

چون ماهی و، ماهی به شبستانِ منی تو

 رقاصه ی دنیای خودش گشته و هرکس

در قسمت من ،  فتنه دورانِ منی تو

داده است تو را ، با سبب بنده نوازی

چون معجزه ای ، حاصل ایمان منی تو

نازبانو

 با ذوق می آیم به تو، با طعنه می رانی چرا

من آمدم یارت شوم ! ، گفتی نمی مانی چرا

لحظه به لحظه چشم من،بارانی و تَر می شود

از من نپرس حال مرا ،وقتی که می دانی چرا

راحت بگو با من سخن ، مِن مِن نکن با واژه ها

صد پرده بر رُخ می کشی ،  وقتی نمایانی چرا

قصد سفر در نیمه شب، یعنی نمی آیم دگر

در روز روشن کن سفر ، در شب به پنهانی چرا

حالت نمی فهمم کنون، این آه های دم به دم

وقتی به کامت می رسی ، گریان و نالانی چرا

داری تظاهرمی کنی ، با شعر های الوداع

در لحظه های واپسین ، با اشک می خوانی چرا

 اجبارِ رفتنها نبود ،خود خواستی ترکم کنی

داری تَعمُد می کنی ،  چون کوه، ویرانی چرا

من حس وحال شعر را ، ارزان فروشی میکنم

شاید بفهمی آتشم  در  بیت  پایانی  ، چرا

من هم ز سهم عاشقی ، خیلی ملامت گشته ام

کمتر ز لیلا بوده ام ،  مجنون !  عنوانی چرا  

نازبانو

مصرع چالش

 گریه ی هر روزه شده به زار ی حال دلم

چاره نمیکند اشک،گره خورده به مشکلم

نگاهِ غم میکنم ، این دل  طوفان زده را

موج فراری از من و زِ من بریده ساحلم

 خیره ی دست های تو، نگاه زار وخسته ام

به چشمهای پر نیاز ، به پای مانده در گلم

قسمت من گم شده در میان شعرهای تو

غرق به نفرت توام ،نبوده عشقی حائلم

نام تو را که می برم جمله فغان می کند

خسته تر از همیشه ام ز فکرهای باطلم

مرور می کنم تو را میان لحظه های خود

دوباره می نویسمت ، این بار در مقابلم

نازبانو

شعر گفتن کجا آسان است ؟...

باید آرام نوشت لحظه ای رام نوشت

در دل شعر وغزل ،از خداوند و ازل

تا به پایان جهان، گاهی از کام نوشت

گاه ناکام نوشت...

باید از حال دو دلداده نوشت

گاهی از جام ومی وباده نوشت

واژه ها کرد به مشق  

یاکه پیچاند پُر از سلسله ی نکته و

پندانه ی عشق..

گاهی هم با قلمی ساده نوشت ...

شعر گفتن کجا آسان است ؟...

باید از ساقی و پیمانه نوشت

شمع را دید و ز پروانه نوشت

مختصر کرد، غم هجران را

 دل خونین شده و نالان را

شرح داد حال دل معشوقی

باید از عشق طبیبانه نوشت...

شعر گفتن کجا آسان است ؟....

باید از وعده ی دیدار نوشت

از قرارِ دل بیمار نوشت

گاهی از مسئله ها داد سخن

چنگ زد بر دل یک درد کهن

آه را داد لبِ مظلومان

باید از قاضی بیدار نوشت...

شعر گفتن کجا آسان است ؟...

باید از گریه واز خنده نوشت

از غم و غصه ی آکنده نوشت

حرف داد از لب و تصویر سراب

شرح درد عطش و حال خراب

بوسه ی مانده به روی لب یار

عاشقی کرد به جای دلِ یار

گاهی هم حال سر افکنده نوشت

شعر گفتن کجا آسان است ؟...

باید از عاشق و از وصل نوشت

گاهی از هجر و غم و فصل نوشت

مَثَلی زد ز شب های دراز

دست و گیسو و لب وعشوه و ناز

قهر ودل کندن و رفتن  زِ قرار

غزلی گفت  به آرامش یار

باید از عشق ، ولی اصل نوشت

شعر گفتن کجا آسان است؟....

باید از دشت وگل و ماه نوشت

کوه را دید ولی کاه نوشت..

لاله و سنبل و ریحان و بهار

چشم آهوی خطا کار و وخمار

چو قناری به گرفتار قفس

گاهی از جاده واز راه نوشت.‌.

شعر گفتن کجا آسان است؟...

باید از شاعر دیوانه نوشت

به دُرشتی زد و رندانه نوشت

به تناقص بِکشی  حرف وحدیث

رنج را گاه کنی گنج نفیس

آن چه دیدی و ندیدی به کنار

شرط آن است که مردانه نوشت

شعر گفتن کجا آسان است ؟...

#نازبانو

"تو دنیایی که من هستم ، همه ش فصل زمستونه "

هوای آسمان ابری ، همیشه باد و بارونه

دلا بیگانه ان با هم ، محبت یخ زده سینه

تموم آدماش سردن، غمِ اینجا فراوونه

نگاهم خسته از حال و سکوتِ سرد دلهاشون

به دستای گره خورده ،به سرها که گریبونه

چشاشون خالی از مهر و صداشون زنگ پژواکِ

نگاهت می کنند اینجا به صد رنگ غریبونه

نه آوازی به لب دارن ، نه احساسی به دل دارن

بریدن ها و رفتن ها تو دنیاشون چه آسونه

رهانیدَم از این دنیا، که اینجا سخت می میرم

میان این مترسک ها ؛دلم آشوب و پُر خونه

نازبانو

"نمک پاشیدی و این زخم های کهنه سر واکرد"

 سخن های پر از نیشت، چه آشوبی که برپا کرد

به مانند پری رویان،  خیالم عاشقی بود و

ولی عشق تو در سینه ، خرابی را  مهیا کرد

مرا با جور خود راندی ، ندیدی حال زارم را

نمیدانی که حرف تو ،به احساسم  چه بلوا کرد

ترحم می کنم بر دل، که باور کرده عشقت را

به یمن دل سپردن ها ، تمامِ خود هویدا کرد

نگاهت می کنم اما ،نگاهت را  نمی خوانم

گله دارم ز چشمی که،دلم را خوار و رسواکرد

تو کاری با دلم کردی، که وِردَم گشته هر لحظه

خدا لعنت کند آن کس ،  دلی را بُرد و شیدا کرد

#نازبانو

مصرع چالش

"در گلویم بغضی از اندوه یلدا مانده است"

وعده ی یلدای ما در شعر فردا مانده است

طاقت ماندن نبود و جرات دل کندن هم

چشم ها دلواپس هجران دلها مانده است

هر کسی دل داده است،در منجلاب عاشقی

چون گرفتار آمده در موج دریا مانده است

دل گرفت ، خونابه داد ، از بازیِ این روزگار

شاعری مبهوتِ در این کارِ دنیا مانده است

بیستون در اصل خود معنای شیرین میدهد

مجنون از دیوانگی  ، مجنونِ لیلا مانده است

هرچه کوشیدم ،نشد پایان شعرم با وصال

آخر این ما شدن رویای "رویا "مانده است

#نازبانو

“رفتی وبا رفتنِ تو ،حال  غزل خراب شد”

 مسئله ی رفتن تو همیشه بی جواب شد

بی سبب از حال دلم، روز به شب کشانده ام

زندگیم بدون تو ، همیشه در عذاب شد

بذرِ محبت تو را میان سینه ، کاشتم

قد نکشیدِ عشق من لحظه به لحظه آب شد

 به شانه ام مرغ همای، چون ننشست بعد آن  

بخت همیشه خفته ام،چشم ببست وخواب شد

چه وعده ها که داده ایم، جان بدهیم بپای هم

تمام نقشه های  ما ، به سادگی بر آب شد

 محال شد امید من ،به وعده های پوچ تو

 جرعه ز شعر وغزلت ،به کام من سراب شد

به دنبال بهانه ای، به عمد گفتم که برو !

همان جواب آخرین برای تو حساب شد...

چه کرده ای تو با دلم سکوت کرد ودَم نزد

دل که سپردم به دلت، به حسرتی کباب شد

غزل کفایت نکند به حال زار من کنون

قصه ی دلواپسیم،  فراتر از کتاب شد

نازبانو