🌷شعرهای من،،،

زلیخایم منم رسواترین بانوی عالم

سیه رویم،سیه عشقی درون سینه دارم

منم آن شوم دلداده که میبازد در این بازی

گریبان میدرد عشقم ،شده  آیات این کارم

#نازبانو

در شعر چه میدانم  ترجیع وَ تضمین را

حاشا بکنم باید افسانه ی دیرین را

خونخواه به فرهادم مقصود فقط اینست

در شعر کنم افشاء رسوایی شیرین را

#نازبانو

اگر روزی خدا خواهد که هستی را بیاراید

تو با این ناز و طنازی ،جهانی را بیارایی

به ابرو و به چشمانت،اشارت های پنهانت

نگاه گرم و گیرایت،  کمی هم عشوه افزایی

خدا با خلقتت گویا ، محک زد قدرت بازو

که با تکرار استاد است ، به غایت خلقِ زیبایی

ولی افسوس ،زیبایم ! تو را با مهرکاری نیست

چرا با عشق می خوانم،ز راه کینه می آیی

کجا گفتم که ایوبم؟ برایم یکّه می تازی

مگر من مدعی  گشتم به این صبر و شکیبایی

اگر این گونه آزاری !، شوم دیوانه و مجنون

تو هم درگیر تقدیری ، شوی مانند لیلایی

نوشتم حرف پنهانم، شکستم راز این واژه

بیا با من مدارا کن، بِسان شعر رویایی

#نازبانو

مردم شهر؛ خبردار شوید...

امشب از شهر شما خواهم رفت

آخرین شعر مرا گوش کنید...

  امشب از ناله  دلم پر خون است  

شعر امشب فقط یک مصرع

که پر از درد و غم و حسرت و آه

بر دل ظلمت شب جاری هست

"لحظه ی مرگ همان مجنون است"

مردم شهر ؛ آسوده شوید...

دگر از ناله من نیست خبر

شّر من از سرتان کم گردید

بعد این از غم من نیست اثر...

شهرتان خالی از

 آواز دل محزون است

زیر تابوت نگویید  به من

وای بر بی کسی اش،

"تلخی حرفِ پر از رنگ شما

 روح زخمیِ مرا موزون است"..

اینقدر بر سر من بی کسی ام را نزنید

بخدا  می شنوم....

 باز هم زخم زبان دل بی مهر شما

آتشش می زنید انگار  تن رنجورم

بس کنید  این همه افسوس دروغ

دست بردارید زسر این جسد  مهجورم

گر چه دل مُرده، ولی دل خون است

جای من هیچ کسی نیست و نیست

من همان به که  خاموش شدم

"چشم هم راحت  و آسوده بشد

دل بیچاره به چشمان خودم مدیون است"..

مادری نیست که شیون بکند مرگم را

سینه را چاک دهد

گریه زاری بکند از سبب

مرگ جگر گوشه ی خود

بعد باسوز لالایی خود

جسدم رابه دل خاک دهد...

  درد بی مادری هم

 روی دلم افزون است

آه.. دلم بر تن خود میسوزد

که به دست چه کسی گشت

به خاک..

"که غم انگیز ترین قسمت

 مرگ...اکنون است"

بگذارید مرا در دل خاک

مردم شهر "خدا حافظتان "

روی سنگم بنویسید فقط نام مرا

 شاید از روی وفا گذر یار

 به اینجا افتد...

بگذارید بفهمد که  در این گورستان

چه غریبانه تنم مدفون است..

کاش باور داشت که حتی

به زیر دل این سنگ سیاه

"که هنوزم به آویختن از دامانش

دست هایم ز کفن بیرون است"..

#نازبانو

عشق به حراج کنی،قلب اجاره می دهی

می کُشی و باز مرا، عمر دوباره می دهی

روح جدای می شود  ،سخن به ناز میکنی

به خنجر نگاه خود ، قتلم اشاره می دهی

چه بر دمت نهفته است،کار مسیح میکنی

باغ خزان رسیده را،  عطر بهاره می دهی

منظره ی چشم سیاه ،ذوق تماشایی من

نگاه کودکانه ام، شب و ستاره می دهی

به کار خود، غیرت من ،چرا  نشانه میکنی

رقیب میکنی عزیز ، عشق هماره می دهی

رفیق نیمه راه من ! خسته به پای من شدی

 ملامتت نمی کنم ، دل به سواره می دهی

برایِ بی وفایی ا ت ،گلایه هم چو میکنم

خاطر آزرده ی من، به خنده چاره می دهی

این تن من بدون سر  ! به زیر خاک می رود

به قلب پاره پاره ام ،درد هزاره می دهی

#نازبانو

عشق به حراج  کند ، قلب اجاره می دهد

نرخ لب وبوسه ی او ، خانه خرابم بکند

 وعده ی بیهوده ی او،همچو طبیب نابلد

شوم مریض لاعلاج،نسخه جوابم بکند

 بسوزِ لب دراین عطش، برای رفع تشنگی

 به من نشانی سراب ، راهیِ آبم بکند

حیرت من ز کار خود،اینهمه جور وستمش

چرا به جانم بخرم ؟،که صد عذابم بکند

طعنه نزن به حرف من،جوانی ست و آرزو

سر بکشد نوش مرا ، جرعه شرابم بکند

حلقه کند موی مرا ،بوسه ی جانانه زند

میان کتف و سینه ش،به عشوه خوابم بکند

زل بزنم به چشم او،هر نفسم ترانه خوان

دو دوست او،صورت،من به عکس قابم بکند

هزار بار ز اسم او، صفا دهم  به جان خود

به گور باید  ببرم ، که "جان خطابم بکند"

#نازبانو

دردا که عشق آتشین ،جز خون دل حاصل نشد

بعد تو هرگز ماه من ، یک بار هم کامل نشد

 افسونگری در کار خود،ای منظر ماه وسَما ،

این دل زِ بعد دیدنت  دیوانه شد،عاقل نشد

تنها به نور دیده ات روشن شود کاشانه ام

بی تو  هزاران چلچراغ،  روشنگر محفل نشد

گفتم تو کز راه وفا ، نامهربانی می کنی !

با جور در بندت کنم ،بارِ کجم منزل نشد

من نذر کردم جان خود،قربانی راهت کنم

آخر به زیر پای تو، این جان هم قابل نشد

من تاشکایت بردم از نامهریت! ، دیوان عشق

از بخت نا میمون من ، داروغه هم عادل نشد

من بیگناهِ راه عشق،حکمم زنا عدلی نوشت

 هر درد را دادش به من، ارفاق هم قائل نشد

در بازی چرخ و فلک،تقدیر ما هم این چنین

چشمان من دریای غم ،بر چشم من ساحل نشد

#نازبانو

" کاش میشد شیشه غم را شکست"

بندی از مهر و وفا بر عشق بست

کاش می شد تلخی جان را گرفت

 رشته ی نا مهربانی ها گسست

کاش میشد بر غریبی چاره کرد

لحظه ای با غربت بیکس نشست

کاش میشد جان فدای یک دلان

از فریب و دام نامردان بجست

کاش میشد خلق شد با بی دلی

دل نداد و دل برید و دل نبست

کاش میشد، قاب کرد این جمله را

هر که دل را بشکند، نامحرم است

کاش میشد، گفت:در وقت وداع

گور بابای دلم،،،،آخر که هست؟!

 #نازبانو

ساده می گویم عزیزم دل بریدن ساده نیست

نام کوچ هم بغض دارد،این پریدن ساده نیست

یاد جان ،جان گفتنش، آتش به جانم می زند

من عزیزی دیده ام ، حالا ندیدن ساده نیست

بارها  لرزیده ‌ام،  از سوز سرد بی کسی

زیر آوار  نگاهش، را خمیدن ساده نیست

حرف دل تنگی خود را شعر، نامیدم ولی !

غم سرودن ساده‌ ست ازغم شنیدن ساده نیست

 رنجِ بی پایانِ من، پروانه ای حاصل نشد

پیله ی تو خالیم ،درخود تنیدن ساده نیست

عمرِ کوتاهِ شقایق ، تا شود مضمونِ عشق

 دست درازی کردن و آن  را نچیدن ساده نیست

در خزان ساکن شدم، بر من هزاران جلوه شد

 سهم دل باد خزان ،دل را رهیدن ساده نیست

آزمودم راه ها،شاید که در بندش کنم

گر زلیخا هم شوم ،عفت دریدن ساده نیست

#نازبانو

برف باریده بر این جاده و جایت خالی‌ است

گم شده بی تو نفس در من هوایت خالی است

یاد تو چنگی  زند بر شعر و شبهای قرار

 اوج من  آوای تو، اما صدایت خالی است

بعد تو هرگز مرا ؛ آیینه هم زیبا ندید

قاب عکس هم منتظر، جانم فدایت خالی است

گونه های  سرد من آنش گرفت و یخ ببست  

 ،،بر لب من  رد آن بوسه برایت خالی است

یاد آن روزی که گفتی با تو ام تا روز مرگ

من تماماً آمدم ، تو دست هایت خالی است

پا به پایم می شوی، گفتی و افتادی به راه

نیمه ی راهم نشد، چون جای  پایت خالی است

وعده را بسیار دادی ،بی سبب دل خوش نمودی

پوچ بود قول و قرارت ،وعده هایت خالی است

#نازبانو

دست خطی دارم از او بر دل خود یادگار

برده از من طاقتم،آن خط و آن نقش ونگار

بارها می خوانمش،من آخرین احوال او

چشم ها تر می شود  ،دل بی قرارِ بی قرار

روزهایم  این چنین، کی می رسد جانان من؟

باز هم شرمنده ام! ای دل نگو از یار و یار

 مرگ مرحم میشود، وقتی که دل درمانده ست

خون می بارم ز دل ، چون سینه باشد،داغدار

با نگاه زار خود زُل می زنم بر جاده ها

یک نگاه و..انتظار و ....انتظار و..... انتظار.....

خشک شد چشمان من،با گریه های دم به دم

همدمم شو آسمان ! این بار را از غم ببار

سوختم با غربتش، عمر خودم کردم تباه

کار عشق با آتشست  این گشته رسم روزگار

عقل و هوشم رفته ولعنت به ذات پاک عشق

بی حیاتر گشته ام، کو آن وجاهت آن وقار؟

باز هم رسواشدم این شعر هم شرمنده شد

من همیشه بوده ام پایان کار،،،بی اعتبار

#نازبانو

بغضِ گلدان لبِ پنجـره را چلچله‌ها می‌فهمند

پیچش عطر تو افتاده، مراسلسله ها می فهمند

لرزش اشک بجا مانده ز سوز دل ماتم زده ها

متحیر شده ی درد و غم  زلزله ها می فهمند

هی زمین خوردم و گفتم که بزرگ است خدای

گره افتاده به دندان ،مرا مسئله ها می فهمند

آتشی بودم و سوزان به دل مبهم شب

تل خاکسترم و درد مرا قافله ها می فهمند

عشق من نقل و نبات دهن و لب ها شد

طبل رسوایی احوال مرا ولوله ها می فهمند

آن قدر خیره شدم، کوی تو مدیون من است!

نسبت جاده به چشمان مرا فاصله ها می فهمند

 واژه از سوز دلم ناله ی تلخی زد و رفت

گنگی شعر مرا،حوصله ها می فهمند

نازبانو

هر طرف رو کن و تردید نکن سوی منی

همه جانم شدی و در نفس و خوی منی

من به آزار تو می پرسم و جانان تو کیست

گونه گلگون شود و ، دلبر کم روی منی

منم و واژه ی خالی  و دل  معرکه گیر

 در میان غزلم شور و هیاهوی منی

شهر خالی شده از ولوله ی شاپرک ها

تو به چشمان سیاه منظره ی کوی منی

کار دل از سبب لطف طبیبان بگذشت

معجزه می کنی و ،مرحم و داروی منی

گر چه چشم پادشه ست بر تن و اعضای بدن

چشم من بر کف تو، در خم ابروی منی

چه بگویم که صحرای جنون جای منست

شده ام مسخ نگاهت وَ تو آهوی منی

بی قراری تو را رفتن تو تعبیر است

باز هم فصل خزان  گشت و پرستوی منی

نازبانو

"بی قرارم غزلم بوی زمستان دارد "

 بیت بیت غزلم سوز فراوان دارد

شرم دارم ز دلم، بس که به خونش کردم

دل به احوال خودش دیده ی گریان دارد

تاخودم می شکنم بغض نشسته به گلو

شاکی ام از غزلم ، واژه ی باران دارد

از چه بی تاب شدی قلب من آرام بگیر

آخرین مصرع من ، وعده ز جانان دارد

من به اجبار بخندم ز پس گریه ی خود

چه غریبانه لبم، خنده ی سوزان دارد

عقد من خوانده شده با نفس ثانیه ها

بغض تنهایی من ، آهِ غریبان دارد

ای دلم حوصله کن با غم ویرانه بساز

آخر این ظلمت شب راه به پایان دارد

غصه از حد که گذشت پیش خدایم ببرم

چون محبت به دل بی سر وسامان دارد

#نازبانو

بی مهر تو از جان و جهان بیزارم

بی روی تو از ماه و شبان بیزارم

 نحسی آه من آتش زده بر باغ وچمن

فصل پاییزم و از باد خزان بیزارم

بیجهت طعنه زدم بر دل رسوای جنون

که شدم شهره و از نام و نشان بیزارم

خواندم هر لحظه تو را،باز بیایی با مهر

تو شنیدی و ندیدی و از آن بیزارم

می پذیرم تو را با همه ی جور وجفا

خسته از طعنه ام، از زخم زبان بیزارم

درد دوری تو آتش بزند این دل تنگ

سینه بی طاقت و از درد گران بیزارم

گفته بودم بروی ،من به خدا میمیرم

رفتی و زنده ام،از سختی جان بیزارم

"دوستت دارم"تو تا به ابد پشت لبت

آخراز روزه ی لب، مِهر نهان بیزارم

بعد تو این غزل عشق حرامم بادا

دگراز رقص قلم با دل و جان  بیزارم

نازبانو