🌷شعرهای من،،،

🌷 به رفتنِ تو سفر نه فرار می گویند 🌷

به این که رفته از دل  قرار می گویند

 چه بعد تو  کشید دیده ی مفلوکم

نگاهی که میکنم و خمار می گویند

دلی که داده بودم کجای ره گم‌گشت؟

شدم بیقرار و مرا دچار می گویند

 بعد رفتنت گویم که حال من خوب است

به این حرف من فقط شعار می گویند

چنان سر گشته ی خویشم ودر خویشم

به انجمنی چو در آیم، کنار می گویند

نمی رسد دستم که گیرمت  دامان

منم پیاده و تو را سوار می‌گویند

گمان میکنی که برده ای، و در خوابی

منم برنده ی این که بدان قمار می گویند

همیشه آخر قصه به هم رسیدن نیست

یکی خفته زیر  خاکی ومزار  می‌گویند

#نازبانو

 "اگر خواهی که گل بینی رخ خود را تماشا کن

تو را چون واژه میخوانم،میان شعر غوغا کن

کمر بستی و می گیری تو جانم را به این عشوه

که صبر،اندازه ای دارد تو خود را هی فریبا کن

نگاهم می کنی ومن.فدایی میشوم  آخر

 اگر دیدی ز کف رفتم مرا با بوسه احیا کن

تعمد میکنی با من،به راهی دور و طنازی!؟

بیا فکری به حال دست و گیسوی درازا کن

تو میدانی،شب تارم  تعالی گشته با رویت

کمی شعر وغزل خوانی برای شب مهیا کن

شنیدم بی وفایی را ز مهرویان،ولی اکنون

 تماما  خواهشم باتو، فقط قدری مدارا کن

مگر کمتر زمجنونم ؟ بگو دیوانه تر از این؟

خودِ لیلا نمی خواهم ،کمی عشقت به لیلا کن

#نازبانو

همه شب سجده برآرم که بیایی تو به خوابم

 آرزویم همه این است که شوم، جان خطابم

به هزار راه و ترفند، به هزار فتنه و شّر

برسم به وصلت تو ،که شده ز کف حسابم

شده ام بنده ی عشقت ،به امید گوشه جشمی

سهمم از راه دعایی، با همین حال خرابم

منم و شاید و اما ،ز در رحمتِ ایزد

قسمت من  چو‌شوی و همه در کار ثوابم

من تماشایی ام آن  دم،گر بیایی و ببینی

 وقتی از غصه نوازم با دم چنگ و ربابم

چون پر از راز سکوتم،نه منم و نه تو بینی

مادر از درد ببینند، اگر افکنم نقابم

گاهی از عشق بسوزم،گاهی لبریز زِ یادت

 برهمین حال بگویم، من همان آتش وآبم

نکنید بار ملامت، که به تدبیر نباید

که عجین شده بجانم من بر این عشق مجابم

نازبانو

چه مبارک است این غم که تو در دلم نهادی

چه مبارک تر از آن هم ،برسم با تو  مرادی

 ولی اندکند  خوبان،که نشسته اند بر دل

همه می روند و اما ، تو بمانی و به یادی

 به دلم چه کرده ای تو، به جز از رخت نبینم

تو به این ناز و کرشمه از کجایی و بلادی

تا شدی جان و جهانم،دگر از خدا چه خواهم

 به من غریب ومسکین شور زندگی بدادی

به نوازشی حبیبم !، بنواز ناله ام را

چه خوشست بغض خفته، که شودسرود شادی

گاهی هم عشق در این است که بیایی وبمانی

 به مَثَل شبیه مانَد ، به غزل شود  نمادی

#نازبانو

زلف تو خیس و تنت سرد و هوا بارانی

قصه ی باغ و خزان، در نفسی طوفانی

چه کسی گفت شوی؟رهرو شبهای سیاه

تو خودت زاده ی دردی و ز غم میخوانی؟

تو همان دخترکی،یک شبه دلداده شدی

هر که از راه رسید، طعنه زدت نادانی

همه اهل نظر، ناصح و عاقل گشتند

بحث ها شد به سر دخترک عصیانی

هیچ کس حرف دل زار نفهمید ونگفت

چه گذشت بر دل آن عاشقک پنهانی

چشم بر هم زدنی،حکم بریدن دادند

دل ز دلدار جدا باد ،به این آسانی

وای از آن وحشت افتاده به دل از رفتن

وای از آن ناله و آن  سوز شب بارانی

وای از آن دخترک زنده به گور شب عشق

   لب دریا برسد، تشنه شود قربانی

نام سوزنده ی عشقی و غمی سینه خراش

عاشقان واژه شدند در غزلی ،عنوانی  

دختر قصه ی من ،گر چه به پایان آمد

عشق او زاده شود،  در دل هر دیوانی

#نازبانو

در هوای ابری دل , عشق باران می شود
آه، یادت زیر باران،اشک پنهان می شود

قصه دلتنگیت را می نویسم باز  و‌ باز
میرسم آنجا که رفتی،دیده گریان می شود

حس خوب بودنت را،قلب قرمزمی کشم
خاطرم آزرده ام اینگونه درمان می شود

فکر شبهایم شده ،غرق خیالاتی محال
میرسی از راه شب،این وصل آسان می‌شود

روز هایم را ولی،در شک و تردیدم بدان
تو نمیایی  و عمرم رو به پایان می شود

مرزبانم در میان واژه ی مرگ وسکوت
گرکشم آهی ز دل در سینه طوفان می شود

آن قدر تکرار کردم ، آخرین شعر تو را
پنجره در پنجره، از شعرحیران می شود

نذر کردم  مژده ی دیدار تو جانم دهم
گر کسی پرسدشود ؟ آری به قرآن می شود

#نازبانو

 منم و دلی که دانم به دو دَست ، دارم او را

به دلم چه سان بگویم ،که چرا ندارم او را

منم و یه دست خالی که فقط به شعر باید

به هوای عشق ومستی  به غزل نگارم او را

تو بپرس شرح حالی، منِ درمانده بگویم

روزهابه آه و افغان،همه شب دچارم او را

به دو چشم اشکبارم،به دل حزین وزارم

نتوانم ،خدایا،،که چه بی قرارم او را

به قیامتی بماند چو بیاید و ببینم

نفسی دوباره گیرم به سر مزارم او را

ز کجا بجویمش من،که بیابم و دوباره

با نگاه آخرینی ،به خدا سپارم او را

نازبانو

گرچه مجنونم و صحرای جنون جای منست

یا ربم لیلی ! و ذکرم همه لیلای منست

شب وحشت زده راهیچ دلی با من نیست

 دل درمانده ی خود رهرو و همپای منست

چه خیالات عزیزی به سرم دامن زد

دوستم داری و این زاده ی رویای منست

بازی قسمت و تقدیر  غریبند به هم

عقل بازیچه ی دل، آخر سودای منست

می برم نام تو را شعر به هم می ریزد

این همه بیت و غزل شور الفبای منست

به سرم می زند ای یار، الف قامت تو

چه کنم با دل خود،هر شبه رسوای منست

آخرین تیر نگاهت ، به فریاد، برو !

 من نرفتم، گنه از سستی پاهای منست

دل ماتم زده را وعده دروغین دادی

نهراسیدی از  این آه که در نای منست ؟

آخر قصه نکو هست به خوش فرجامی

آن که انجام ندارد، دل شیدای منست

نازبانو

خسته تر از صدای من ، گریه ی بی صدای تو

 بغض شکسته در گلو، برای ناله های  تو

طلوع آرزوی من، خنده ی بی غم تو بود

همان دو گوی آتشین، طاقت از دلم ربود

 وفا به بی وفای خود دل به کسی نبسته ام

کجای حرمت تو را به حرف خود شکسته ام

این همه بی قراریت ، آه ز سینه می درد

حال خراب این دلم، سکوت و گریه می خرد

کنایه در سخن نگو ،طعنه نزن به واژه ها

 نگاه هم نمی کنی، شبیه دل بریده ها

نفس به آه میکشی پشت نقاب "خسته ام"

هزار بار از آه تو، درون خود شکسته ام

سوخت دل سنگ دلان به حال زار من کنون

حالت دیوانگیم ،نسبت عشق است و جنون

 راه به نیمه هم نشدقول وقرارماهمین ؟

شروع عشق آتشین،آخر کار این چنین !

گرمی دستهایِ تو، دگر مرا  اشاره نیست

رفتن و دل بریدنت، اینبار راه چاره نیست

تو میرسی به حرف من ولی به روز بیکسی

سرت به سنگ می خورد به خاطر  آهِ کسی 

#نازبانو

 تا تو به خاطر منی کس نگذشت بر دلم

رفتی وباز هم تویی در بر و در مقابلم

اشک نمانده چشم من،خون نشسته جای او

سپرده ام دل به دلم ،ز حال  چشم غافلم

مزرعه ی سینه ی من آفت عشق تو زده

سوخت تمام سینه ام آخر عشق وحاصلم

 گوش فلک پر شده از ناله ی بخت زار من

شهزاده برسوارِاسب، به پای اسب در گِلم

حرف مرا شنید و رفت ،درشب طوفان زده ای

دل ،زدهِ دریای غم و منتظرِ به ساحلم

پشت سکوت پنجره خیره به ماه مبشوم

شب به سپیده می زند من و خیال باطلم

جنون می زند سرم دردلِ افسانه ی تو

خنده ی تلخ می زنی به عقلِ گشته زایلم

شنیده ام ز راه فخر،هدیه به درمانده دهی

گوشه ی چشمی بنماء من که  گدا و سائلم

#نازبانو

نمیدانم ، نگاهی را 

که وقتی می شود درگیر

سخن از واژه ی باران 

تمام شعر در تسخیر

نباشد خوب می دانم

جهانم می شود خالی

منم زندانی عشقی

خوشم با بند و با زنجیر

نمیدانم چه آمد بر دل زارم

شبیه  طفل تب دارم

ازاین پهلو به آن پهلو

به دنبال دمی سرد از دم  مادر

که آتش میزند از لب

دوباره از سر اجبار

به آغوش عطش باری گریزانم

نمی دانم چه ها دارم

 درون سینه ی تنگم

دوباره مست و مدهوشِ

همان دل سنگِ دل سنگم

برای دل بریدن ها ورفتن ها

نگاهم  سمت پاییز و

و پا هایی که می لنگم

من و سوزِ غزلخوانم

به تقدیر ی که می دانم

مهاجر می شوم اما

نه شوقی از سفر دارم

نه با ماندن قراری هست،

نه با رفتن به سامانم...

نازبانو  

 دل رفت و صبر و دانش ،مامانده‌ایم و جانی

صد نامه می نویسم ، حتی اگر نخوانی

با یک سلام دلگیر، از جنس غم گرفته

شرح دو دست کوتاه، در وصف نیمه جانی

از درد و از خماری از حال چشم  خونین

می بارم از فراقت ، هر لحظه گر بدانی

 جویای حال باشی حال دلم خراب است

در آرزوی رویت، اخر شد این  جوانی

تکرارِ روز هایم با ناله وفغان است

مرحم به زخم روحم  ،کو یارِ مهربانی ؟

شب های بی قراری،درمانده گی و حسرت

چون خواهشم تمامی،با ذکر "لن ترانی"

باشد سرت سلامت،عرضی  ندارم اما

قصدم ز نامه این بود چون آمدی بمانی

#نازبانو

من آن مرغم که افکندم

 به صد دام بلا خود را

فریب دانه را خوردم

نفهمیدم که نیرنگ است

نفهمیدم که بی رنگی

خودش آلوده ی رنگ است

به این دام و به این فتنه

که کردم مبتلا خود را

ندانستم که پنهان کرده صیادش

به زیر طعمه ی تزویر

دل آکنده با زهرش

شکارش گشتم و اما

نقاب افکند و از تحقیر

نگاهم کرد و راهی شد ،شدم تنها....

شکستم بی صدا خود را...

از آن ناله از آن  درد و از آن فریاد...

که شد کابوس تنهایی

بسان درد بی درمان

خراش افکنده بر یادم

نه امیدی ...نه فردایی

خودم کردم به صیادی ز

دل وجان فدا خود را....

نفس گم گشت در سینه

کجا راهی کنم  دل را

خدایا داد این رنجور

رسانم با کدام آوا؟

برای خاطر شومم

برای روح پر دردم..

تسلی می دهم گاهی

به این جور و جفا خود را ...

#نازبانو

هرچه کنم نمی‌شود تا بروی تو از دلم

نظر کنم به هر طرف، نگاه تو مقابلم

به نقد جان می خرم، غمزه ی هر نگاه تو

تیشه به ریشه میزنی، برای حال مشکلم

نگاه میکنم به خود درون چشم های تو

زلف سپید کرده ام، وای بر این شمایلم

اینهمه دیوانگی و روز وشبم پرازخیال

حد و حساب عاشقی،رفته ز کف تعادلم

جواب مبهم من و،ز عشق بی اساس تو

مایه خنده میشود این سبب و دلائلم

هزار راه رفته ام ،  به چشم تو نیامدم

ز راه کینه مهر کن ، برای قلب  سائلم

بهانه شد هوای تو، تا گذرم  ز کوچه ات

خیره تر از همیشه ام،به پای مانده در گِلم

شهره به  شعرها شدم، بر دل بیقرار خود

پندم و نقل شاعران ،شبانه در محافلم

چاک دهم سینه ی خود، چه حرفها غزل شود

ولی به حکمِ دیده ام  ز حالِ عقل غافلم...

#نازبانو.

نقطه ی خال لبش آتش به جانم بسته است

 تار پود قلب من با غمزه اش، بگسسته  است

او طبیب جان من ، هم محرم ست، هم مرحم ست

 پاکتر از آب ها، خندان گلی شایسته است

او ثریایِ زمان مه پاره یِ ، شیرین سخن

شهریارانی بسا از هجر رویش خسته است

او که خود آهو وش است،و میخرامد ناز وناز

با دو چشمانی خمار و،ابروان پیوسته است.

من بنازم  قامتش، سیمین بر و مّهروی او

گویی یا با ماه وحورشیدعهد و پیمان بسته است

چون ثریای من و این آمدن براو خوش است

همچو روحی در بدن بر جان ودل بنشسته است

نازبانو