شوق من چندين برابر ميشود با ديدنت
واے من ديوانه ام ديوانه ے خنديدنت
تو گلے گل،گل به معنايے پر از احساس ناب
مے شوم ديوانه تر هر لحظه از بوييدنت
يا که نه تو سيب سرخے بر فراز ي? درخت
دست من دور است حتے از خيال چيدنت
آه اصلا بيخيالش،با خيالت هم خوشم
سايه اے کافيست عشقم از همه تابيدنت
دلخوشے يعنے همين که هستے و ميبينمت
دلخوشے يعنے که گاهے دزدکے پاييدنت
من کوير خشکم و تو ابرے از بغض منے
بشکن اين بغضے که دارم با کمے باريدنت
هرچقدر از تو بگويم…باز هم لختے بخند
آه من ديوانه ام ديوانه ے خنديدنت