«شعر ٣»

وقتی گریبانِ عدم با دست خلقت می درید

وقتی ابد چشم تو را پیش از ازَل می آفرید...!

وقتی زمین نازِ تو را در آسِمان‌ها می کشید...!

وقتی عطش طعمِ تو را با اشک‌هایم می چشید

"من عاشقِ چشمت شدم"  نه عقل بود و نه دلی

چیزی نمی‌دانم از این دیوانگی و عاقلی...!

یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک لحظه بود...

آن دَم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود...

وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد...!

آدم زمینی‌تر شد و عالَم به آدم سِجده کرد

من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گِلی

چیزی نمی‌دانم از این دیوانگی و عاقلی...!🌷🌷🌷

بریم جايى كه هيچكس نميشناستمون و یِ زندگى جديد و

شروع كنیم ⛱🗺🛺

کاش به جای آموزش سربازی وجنگیدن

برای پسران جوان

اصول عشق رادیکته میکردند

چه زجری میکشند زنان لطیف

درکنارمردان زمُخت وبی احساس!

برای یک زن

حسرتی بالاترازدیده نشدن نیست.

نرگس صرافیان طوفان❤

فَراموش کُن هِر چه که گُذَشت

وَ کَمی زِندِگی کُن . .🧡🌿

مگر خدا

وعده ی گیسوانی مثل گیسوی تو را

در بهشت آن هم به برگزیدگانی

از نیکوکاران نداده بود؟

پس تو اینجا چه می کنی؟

یا خدا بخشنده تر شده

یا من رستگار شده ام

اما قیامت که نشده

تو قیامت به پا کرده ای...❤❤

زیبایی عکاس چنان بود که در عکس؛
از خویش شدم غافل و انگشت گزیدم...
پوریا-شیرانی#  

وقتی رگ گردنت را میبوسم با یک تیر دو نشان زده‌ام!

هم تو را بوسیده‌ام هم خدا را :›🌈🌱

آرزوهایت بلند بود

دست های من کوتاه

تو نردبان خواسته بودی

من صندلی بودم

با این همه

فراموشم مکن

وقتی بر صندلی فرسوده ات نشسته ای

و به ماه فکر می کنی.🥀🥀🥀

اصلاً مُهِم نيست تو چَند ساله باشی
مَن ، هَمسِن و سالِ تو هَستَم : )
مُهِم نيست خانه‌ات کُجا باشَد
بَرایِ يافتَنَت کافی است چِشم‌هايَم را بِبَندَم . .
خُلاصه بِگويَم، حالا هَر قُفلی که می‌خواهَد به دَرگاهِ خانه‌اَت باشد!
عِشق پيچکی است که ديوار نمیشناسَد💛👣🌱

کسی خواهد آمد.

به این بیندیش!

هیچ پیامی آخرین پیام نیست

و هیچ عابری آخرین عابر.

کسی مانده ‌است که خواهد آمد. باور کن!

کسی که امکان آمدن را زنده نگه می‌دارد.

بنشین به انتظار..

#نادر_ابراهیمی

🌿|

ممنونم از انتخاب زیباتون یادآور خاطرات شیرینی هست این شعر برای من 💕🍀

ویرانه دل ماست که با هر نِگه دوست

صد بار بنا گشت و دگر بار فُرو ریخت..

🌱🌷🌷🌷🌱

خوشحالم دوست عزیز 🙏🙏❤

گهی از چشم اومستم، گهی در قند او غرقم

دلا باخویش آی آخر میان قند و بادامی

بگفتش : «بشنو اسرارم، که من سرمست وهشیارم

چو من محودلارامم، ازو دان این دلارامی »

مولانای جان❤