«شعر ٢»

یک شب از دفتر عمرم صفحاتی خواندم .

چون به نام تو رسیدم لحظاتی ماندم!

همه دفتر عمرم ورقی بیش نبود

""همه ی آن ورق حسرت دیدار تو بود""

آره ریگلاژ میشی گاهی وقتا🤣🤣🤣🤣🤣🤣

مرا دوباره به روزهای بدون "ماسک" ببر

سپس رها کن و برگرد من نمی آیم:))

•||

ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨــــﺪ:

ﺩﺭﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﺷﻮﯾﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺪ

ﺩﺭﺳـﺖ ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ:

ﺯﻧﺪﮔـــﯽ، ﺁﻧﻘــــﺪﺭ ﺩﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ

ﮐــــــﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻧﻮ،

ﺩﺭﺩ ﮐﻬﻨﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﯽﺷﻮد

『چه حِسی برتر از این‌که

بدانی دوستَت دارد...

بگوید غم مخور؛ هستم!

مگر جز تو، کِه را دارم؟♥️』

تو باور نکن اما من عاشقم

به یادم هست آن سوز زمستان را عزیزا...

که چون خورشید بر یخبسته جان من دمیدی.

بیادم هست آن پاییز غمزا را که....

... تنها بودم و تنها ، تو اما ناگهان از راه رسیدی ...

...کبوتر وار از این شاخه به آن شاخه پریدی.

مقصد، از مقصود ماهم دور تر

راه ناهموار بود و همسفر ناجورتر

در نهایت ،بی نهایت خفته بود

دل مردد بود ،و هم آشفته بود

آسمان تاریکتر هر لحظه شد

گفتگوها از جنس باران شد

جز جدایی چاره ایی بهتر نبود...؟؟؟

یا لحظه ایی شیرینتر از آخر نبود...؟..

تو به تحریکِ فلک، فتنه‌یِ دورانِ منی!

من به تصدیقِ نظر، محوِ تماشایِ توام...

منم میخوام 😥

بی تفاوت گشته ام دیگر ، وَ حالم بهتر است

چند روزی هست ، اوضاعم سر و سامان تر است

راه ، بسیار است در رفع و رجوعِ غم ولی ؛

بی خیالی از تمامِ راه ها ، آسان تر است ...

جـآیی در خاطرم زنده ای

كه هنوز بودنهايت را نفس ميكشد^^

•|| 

‌

ای زِ عشقت 

عالمی ویران شده

قصد این دیوانه کردی عاقبت...

الهی آمین...فعلا شب همگی بخیر🌷🌷

بخش زیادی از زندگی‌ات را صرف این می‌کنی که دیگران درباره‌ات چه فکر می‌کنند؟

سپس پی می‌بری شاید یکی از مهم‌ترین بخش‌های زندگی این است، که به حرف آدم‌ها اهمیت ندهی...

شبی از پشت یك تنهایی نمناك و بارانی

تو را با لهجه ی گل های نیلوفر صدا كردم

تمام شب برای باطراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم

پس ازِ یك جستجوی نقره ای در كوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی كه در تنهایی ام رویید

با حسرت جدا كردم                          

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم

گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها كردم

همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشمهایم را به روی اشكی از جنس

غروب ساكت و نارنجی خورشید وا كردم

نمی دانم چرا ؟

نمی دانم چرا ؟ شاید خطا كردم

و تو بی آن كه فكر غربت چشمان من باشی

نمی دانم كجا ، تا كی ، برای چه ،

نمی دانم چرا ؟

شاید به رسم و عادت پروانگی مان

باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم

دیــگر از آن همه شیطــنت و شلوغی خبــری نیست

انقدر بخـــاطر ضبدرهای جلوی اسمم چوب روزگــار را خوردم

که تبـــدیل شـدم به ساکــــــــــت ترین شاگـــــرد کلاس زنـــدگی