«شعر ٢»

می پرسی: شادی چیست ؟

می گویم: زیستن با تو.

می پرسی: اندوه چیست ؟

می گویم: یک لحظه با تو نبودن.

می پرسی: زندگی چیست مرد من ؟

زندگی چیست ؟

می گویم: رها شدن درون نفس هات.

بیرون، زیر آفتاب پاییز

دو قمری سر بر شانه ی یکدیگر.

ماه من! اینجا نیستی‌

تا دست بر شانه ات بگذارم 

و سرما پلک هایش را ببندد.

هر شب اما، روی همان میز

که در سایه ی خیالم تنها مانده،

فنجانی شعر برایت می‌‌گذارم

و گوش می‌ سپارم 

به سلام دری که باز می‌‌شود

به صدای پاهایی که می‌‌خرامند

و به هلهله ی شاد واژه ‌هایی 

که گلویت را گرم می‌‌کنند.