وقتی پدرم چند سال پیش تو هفتاد و پنج سالگی فوت کرد. خیلی ناراحت شدیم و غصه خوردیم. گفتیم چرا چرا تو این سن خیلی زود بود. وقتی مادرم پارسال تو شصت سالگی فوت کرد. بعدها با خودم گفتم که پدرم پس خوب عمر کرد. و کاش مادرم همین قدر زندگی میکرد.
امسال با این اوضاع کرونا با خودم میگم که کاش اندازه مادرم زنده بمونم
واقعا هیچ چیز از عمر انسان قابل پیش بینی نیست. پس بر آنچه رفته افسوس نخورید و بر آنچه به دست میآورید شادی نکنید. که همه چیز زود گذر است
موافقین؟
