دوس داشتن اینه که اونو با همین قیافه بپذیری ... دنیا بهت بگه زشته ولی تو زشتیش هم برات شیرین باشه .. دوس داشتن اینطوریه که ارزوهاتو با اون تصور کنی نه برای اینکه اون ادمیه که میشه روش حساب کرد تا ارزوهاتو براورده کنه ، بخاطر این که جز اون نتونی با هیچ کسی ارزو بسازی مثلا فقط بخای مادر بشی و بابای بچتو ب غیر از اون نتونی هیچ کس تصور کنی ... این دوس داشتنه
منطق اینه قیافشو بخاطر اخلاقش بپذیری ولی ته دلت همیشه ب این فکر کنی کاش یکم خوش قیافه تر بود ...