من خودم عاشقم ولی احساس میکنم عشقم کامل نیست
نمیدونم کلا دوقطبی شدم
احساس میکنم فقط دوست داشتن کافی نیست
توقعاتی دارم که هیچکدوم براورد نمیشه بودنشو میخوام اما فکرمیکنم نبودنش بیشتر به نفعمه
از آینده و زندگی کردن باهاش میترسم درصورتی که دلم میگه دوسش دارم اما مغزم اون آدمو قبول نداره
متخصصین عشق دارن دعا کمیل میخونن شب جمعس
عشقی وجود نداره حتی عشق مادر به فرزند هم یک واکنش هورمونی بدنه که برای بقای نسل رخ میده ۰۰۰
چه چیزایی ازش دیدی که به این نتیجه رسیدی؟
عشقتو عقل باید تایید کنه و الا بهتره ی گوشه قلبت بمونه و منجر به ازدواج نشه
این یعنی عقلت قبولش نداره و این شاید یعنی بهتر باشه نخوای باهاش زندگی کنی
عشق چیزیه که از آینده ی بدون اون بترسی . . ارزوهاتو با اون تصور کنی ....
شاید هر تلقینی عشق نیست ...
بنظرم عشقی ک عقل ردش کنه و قبول نداشته باشه دوام نداره... سرد میشه... زود هم سرد میشه...
