اگر شغلی داشتم پسرما برمیداشتم و انتقالی برای شهر دیگه میگرفتم و میرفتم.کاش واقعا میشد.بدون حرف و نقل .بدونه اینکه آبرو خودم و بچم بره.میرفتم
منم صبر کردم تا بزرگ شد. البته نه که از اول این نقشه رو داشته باشم. هر موقع خواستم جدا بشم به خاطر بچه که کوچک بود موندم ولی در عین حال سعی کردم دست تنها مستقل بارش بیارم و مودب. من هر روز امید وار بودم شوهرم خوب بشه ولی نشد و نهایتا اومدم دیگه.
یه مورد دیگه هم این بود که به قوانین حقوقی کاملا نا آشنا بودم و هر موقع میخواستم برم شوهرم میگفت بچه را بهت نمیدم. نمیدونستم تا 7 سال میتونه پیش من باشه. دست آخر با خودم آوردمش ولی پدرش اومدو برد. بعد که آوردمش پیش خودم مدام بهآن ی خانه ی مادربزرگش را می گرفت.
حالا شما این کار رو کردی به هر دلیلی...
ولی کارتون اشتباه بوده...
میدونید بچه تو سنین ۷-۱۳سال اضطراب جدایی داره و اگر طلاق پدر و مادر توی این سنین اتفاق بیفته چه ضربه ی بدی به بچه میزنه که تا آخر عمر باهاشه؟!
لطفا دیگران رو به کار غلطی که خودتون انجام دادید تشویق نکنید...
بچه باید با مادرش بمونه وگرنه بدجور ضربه میخوره...
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
2 دقیقه پیش
2 دقیقه پیش
2 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
