کاش زمان به عقب برمیگشت.کاش شوهرم از زندگی من و پسرم بدون آبروریزی میرفت.
من واقعا افسردم.زندگی در شهر کوچیک.مادرم که مریضه.آشنا بودن با خانواده شوهر.هر روز کتک.گریه بچه.
شوهرت مشکلش چیه مگه؟
سواستفاده کردن از اینکه بچم گریهمیکنه و من به خاطر گریه نکردنش بهش میگم برو اونطرف نکن
منم تنها دلخوشیم پسرم بود برای همیت تصمیم گرفتم جدا بشم. تا زمانی که من توی اون خونه بودم. شوهرم با کسی رفت و آمد نمی کرد، بچه رو جایی نمی برد همه ش کنج خونه بود و دلتنگ. هر موقع هم شوهرم از دست من عصبانی میشد کتکش میزد. الان پیش خانواده ی شوهرمه. اونها هم پر جمعیت و مهربونن و دوستش دارن.
قبلا میزد اما الان که فهمیده من به خاطر پسرم هیچ جا نمیرم عادت کرده به کتک کاری سر هرچی.الهی در قبرش یه لحظه آرامش نبینه
دردای ما هممون یکیه ، شوهرم چهار روزه خونه نیومده ، نمیگه اینا چیزی لازم دارن یا نه
فقط بخاطر پسرم تحمل میکنم ،
به خدا الان تمام بدنم میلرزه
دلم برای بچم میسوزه.فقط همین.چون من دیگه تموم شدم.تو حالت خوبی هم ازش متنفرم و ازش بدممیاد
دلم میسوزه که هیچی نیستم.نه کارمند نه هیچی.تا بچما بردارم و فرار کنم
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز