یه وقتایی حرفی برای گفتن نداری یعنی داریا اما زبونت قفل قفل میشه و دیگه نمی تونی چیزی بگی....خب تو سن ۱۹ سالگی و این همه دغدغه زیادی بهم فشار روانی وارد کرده ...میدونم همه چی درست میشه و من میشم اون ادمی که میخوام و هدفی که ارزوشو دارم به دست میارم اما هر چی که هست الان حالم خوب نیست ...قفسه ی سینم تیر میکشه و از سردرد دارم میمیرم ...این روزا خیلی سختمه خیلی...برام دعا کنید
هزارتا دغدغه دارم و شدم یه موجود بی حس...بحث راجب اینده و هدف و پول دراوردن و یه زندگی خوبه که من باید به دستش بیارم ...ولی انگار اون چیزی که لایقشم رو خدا بهم نمیده
منم واقعیتش دوسش ندارم ولی به این فک کن که دیگه کارمند میشی و حداقلش یه حقوق ثابت داری من پرستاری دوس دارم پارسال ازاد اوردم ولی نشد که برم نمی دونم اخرش چی میشه
