یعنی وابسته ی شوهرت نباشی
دوستش داشته باشی و بهش محبت به اندازه بکنی ولی آویزونش نباشی .... مردا مثل ما نیستن و سیستمشون با ما متفاوته ....تا متوجه بشن بهشون وابسته ایم حسابی میتازونن....اما اگه حالات روحیمون به اونها گره نخوره و دنبالشون نباشیم ، خودشون میان به سمتمون .....
منظورم بی محلی نیست ....میگم خودمون در اولویت باشیم و از خواسته های به حقمون نگذریم ....گذشت بی حد نکنیم و اونقدر محبت نکنیم که در چشم همسرمون بی ارزش بشیم ....
ناراحت نمونیم ....ناراحت شدن دست ما نیست و ممکنه از موضوعی ناراحت بشیم اما ناراحت موندن که دست ماست ....
موضوعات ناراحت کننده رو کش ندیم و غر غر نکنیم .....
اگه از دست همسرمون ناراحت شدیم با یه حالت درد و دل کردن و با جملات کوتاه بهش بفهمونیم که از دستش ناراحتیم و دیگه موضوع رو کش ندیم.....قهر به هیچ وجه ....قهر آفت زندگیه مشترکه ....در کل اگه مرد وابسته ی زنش باشه زندگی عاشقانه تره تا برعکسش.....اگه مرد نرمال باشه و ما هم اصول ارتباط با مرد رو بلد باشیم ، یه عمر میشه زندگیه لذت بخشی رو تجربه کرد.