صبح ها که چشم باز میکنم میگم چه فایده من اینجا هیچکس و ندارم شهرستان همه فامیل پیش همن هر روزی بالاخره ی برنامه ای دارن اما من چی وقتی تو فصل مدارس شاید بتوم یکی دو روز برم خونه ی مامانم میبینم خیلی اتفاقات افتاده که من روحمم خبر نداره میگم این چه زندگی من دارم از طرفی وقتی هم غم و غصه ها و مشکلات جوروواجورشونو می بینم میگم خدا رو شکر دورم ازشون خلاصه اینکه تکلیفم با خودم روشن نیست از ی طرف احساس پوچی می کنم که از همه دورم از ی طرفم بعضی مواقع خدا رو شکر می کنم که دورم
من
منم شهرغریبم با یه بچه دوساله یکی هم توشکم نه ماهه
یه لیوان آب حالم بد بشه شوهرم نباشه کسی نیس بهم بده سرزایمان تنها بودم سردومی هم تنهام
من دوسال غریب بودم خیلی بد بود یه باشگاه خوب پیدا کردم رفتم اونجا دوست پیدا کردم همش منتظر بودم ساعتش بشه برم باشگاه الانم که برگشتم شهر خودم همش دلم برا اونجا تنگ میشه
منم غریبم خدا بهم بچه نمیده حداقل از تنهایی در بیام
چقدر بده تو غریبی فقط وقتی مریض میشی خیلی بده خصوصا که بچه ی کوچیکم داشته باشی من خیلی این روزا رو تجربه کردم
بچه ها کسی شماره فال تلفنی بگیره نداره
حالا میگی بچه من پسرم 18 سالشه موقعی که کوچیک بود مادرشوهرم زنده بود با مادرشوهر خدابیامرزم سرگرم میشد ولی وقتی دخترم به دنیا اومد مادرشوهرم دیگه نبود دخترم الان تو 9 ساله همیشه بهونه میگیره که ما اینجا کسیو نداریم از طرفی دیگه پسرم دیگه نمیخواد بریم شهرستان برا زندگی
منم غریبم خدا بخواد کارمون درست بشه برمی گردیم هیچ جا وطن خودت نمیشه
حالا من باز بلاتکلیفم از ی طرف میگفتم بریم از طرف دیگه می گفتم نه حوصلم به فامیل نمیرسه به خدا فامیله ما یکسره میخوان برا هم دیگه بزنن ی وقتایی میگم خدا منو دوست داشته انداخته غریبی که تو گناهها و غیبتای اونا شریک نباشم البته الانم که دیگه پسرم مخالف صد در صد رفتنمونه میگه شما برید من میمونم
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستتاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
