یه بچه ی تقریباچهارماهه دارم, دورازخونوادم, هیچکسی کمکم نیست, شوهرم هم یاهمش سرکاره یاماموریت! شباهم که میاد فقط میرسه بخوابه ,انقدخستس خودم دلم نمیاد بگم بچه رو نگه دار, ازطرفی بچم مثل چسب چسبیده بهم!!! دیروزرفتیم خونه ی مادرم وخالم, شبم پارک بوودیم, بچم از یه طرف چسبیده بود بهم وگریه می کرد که چرامنواوردی بین اینا! شوهرمم همش سرش توگوشی, چون یماه دیگه باید برن یه ماموریت خارج کشور وشوهرم چون زیادرفته مدیریتشودادن به این! نشسته بود هتلوایناسرچ میکرد برارزور! حتی یدقه بچه رونگه نداشت, بعدم برگشته بمن که بسه دیگه پاشوبریم بچه گریه میکنه! بخدابعدمدتهافامیلمودیده بودم. بخاطرخواب خودش وبچش قبل ساعت ده میگفت پاشو! پاشو! وقتیم گوش ندم بغ میکنه, شام نمیخخوره! که چراپانمیشی! خیلی خستمممم... ازالان دارم فک میکنم یماه دیگه شوهرم بره حتی امیدندارم شبم بیاد خونه, چیکارکنم بابچم!؟ انقداین بچه بمن چسبیده حتی نمیتونم نصف روزبزارمش برم دفاع کنم فارغ التحصیل شم! یساله درسم تموم شده
تو این سن طبیعیه حوصله کن. چند ماه دیگه خیلی بهتر میشه
چند سالته ؟
همسر من هم بیشتر سال رو ماموریت میره .منم همه کارا و خریدها و بقیه کارهای مربوط ب مهمونی رو خودم انجام میدم .و اینو بهت میگم ک عادت میکنی ب شرایط
کسی بوده بچش انقدوابسته؟؟؟؟ له کرده منو... ازصبح تاالان بمن اویزون بودتازه گذوشتمش, خوابه, توخواب میچسبه بمن پاشم میفهمه بیدار میشه!
همه میگن این چرااینطوریه! وقتی میرم توجمع انقدحرفای بقیه رومخمه که چرابچت این مدلیه کوفتم میشه...
رابطم باشوهرم کلاریخته بهم. درسوکارو بوسیدم گذاشتم کنار. حتی نمیرسم به کارخونه برسم. ازوقتی دنیا اومده ارایشگاه نرفتم برای اصلاح! همش توخونه
چیکارکنم یکم ازدستش راحت شم! خسته شدم بخدا
خونه مادرم هم نمیتونم برم, چون اونا خودشون دارن خونه ی جدیدمیسازن, فعلارفتن اجاره نشینی, دوتابرادردارم, اتاق. بمن نمیرسه, بچم هم توسروصدای اونانمیخوابه, ووقتایی که اونجام ازبس میچسبه بهم بیشترکلافه میشم
مگه نمبگی خارج از کشور میره چطور میگی فکر نکنم شب بیادــ
واقعاخسته شدم. گاهی دلم میخواد بحال خودم گریه کنم...
فقط بچه نیست, بقیه بجای درک کردن بیشتراذیتم میکنن... خصصوصا شوهرم که ازش خیلی خیلی انتظاردارم
من فاصله بچه هام دوساله.بچه اولم نوپا و شر و شبطون و بچه دومم نوزاد. یه نوزاد فوق العاده وابسته. تمام مدت یک دستم نوزادم بغلم بود و با دست دیگم باید غذا درست میکردم به پسر اولم رسیدگی میکردم و کارهای خونه رو انجام میدادم تو شهر غریبم بودم و همسرم هم تمام مدت سرکار بود و میومد خونه حسابی خسته . ولی خب دخترم وقتی تونست چهاردست و پا بره خیلی وابستگیش کمتر شد و دیگه لااقل بغلی نبود. میگذره سخت نگیر
اره خیلی سخت گذشت. نوزادم هم یه نقص مادرزادی داشت که باید جراحی میشد و من شبها همش کارم گریه بود.ولی شکر خدا الان همه چیز اروم و خوبه. بچه هام شش ساله و چهارساله هستن و حسابی باهم همبازی هستن. اومدم تو شهر مادری زندگی میکنم و دیگه غریب نیستم و تمام اون سختیها برام یه خاطره شده
