زد تو گوشم

مردا کلا ذاتشون اینه که هیچ وقت توو موقع دعوا کوتاه نمیان تا تهش میرن اخر هم پشیمون می شن به گوه خوردن میوفتن 

اللن هی نشینید با خانواده ت مرور کنید   حرص بخورید. سعی کنید فضای خونه رو زورکی و تصنعی هم شده، شاد کنید. بگید فعلا تا خبری از اونور نشه هیچ فکری نمیکنیم و تصمیمی نمیگیریم. خانواده دور همیم و خدا هم بزرگه و چو فردا شود، فکر فردا کنیم.

 فک کنید مهره سیاه شطرنجید. فکرت از مرور خاطرت خالی کن.‌ خودت تکی برو پیش مشاور. روان شناس. 

منم عین خودت بودم وقتی حرف میزنی انگار منی البته همسرم تا حالا دست روم بلند نکرده ولی ما باید فقط تمرکزمون رو از رو همسرامون برداریم و به علاقه مندیای خودمونم برسیم اینجوری خیلی بهتره سکوت هم خیلی جاها جواب میده 

عزیزم بعضیا تو سری خوردنو لال شدن و سیاست و همسرداری میدونن به دل نگیر

نه که بری تو فاز تحویل نگرفتن و ... میگم یعنی یکم برای خودت وقت بذار با دوستات اینور اونور بری باشگاه بری کارایی که دوس داری 

متوجه م چی میگی 

من خودم نمیتونم جلوی زبونمو بگیرم میشه در اصل ما خودمون نمیخایم

منم شوهرم جلسه اول که صحبت کردیم گفت من فقط یه چیز میخام تو زندگیم اونم ارامش چون خونه بابام آنقدر جنگ و‌دعوا دیدم دلم نمیخاد بشم مث‌اونا‌‌ و هیچ وقتم نمیخام کسی از انفاقی که تو زندگیم خبردارشه حتی پدرو‌مادرمون..

ما دوتاآدم که زمین تا آسمون چه از نظر فرهنگی چه اخلاقی فرق داشتیم  

اون یه آدم کاملا آروم با ده کلاس سواد

من یه آدم لیسانسه با یه اخلاق تند و زبون تلخ..

میدونی از زندگی باهاش یه چیزی فهمیدم اون از من که تحصیل کرده م یه توقعی داره که شاید اگه با یکی مث خودش ازدواج می‌کرد نداشت 

منم مث تو باهاش اتمام حجت کردم هیچ وقت مزار رومون به هم باز بشه که اگه شد من به کسی بند نیستم  

الان یه سال ازدواج کردم یاد گرفتم که میشه این زبونم کنترل کنم حرف نزنم سکوت کنم

میدونم عزیز.‌توکل بر خدا. یه کم با دعا و .... سرت گرم کن. اگه خواهری، یا دوست نزدیکی هست با هام برید بیرون. ولی راج ب این مساله حرف نزنید. برید پارک سینما. فیلم بگیرید خونه بذارید.‌غذا جدید یا خاص درست کنید واسه خانواده.‌کتاب یا مطااب طنز بخون.از خانواده ت هم بخواه ک راج ب این مسایل حرف نزنن.‌ ذهنتون منحرف کنید. هرچی فک کنید بدتره.‌ اکه فرصت یه سفر حتی یک روزه دازید، حتما برید.