"بی بی گل"

راستی اسم منم نرگسه...نرگس تو ادبیات به معنای اشک و چشم عاشق هستش...یه روزی ارباب زاده ای از پشت یه نقاب یه دختر روستایی رو می بینه و عاشقش میشه .بعد ها خیلی دنبالش میگرده ولی تهش بهش نمیرسه....بعد ها اسم بچش رو که دختر بوده میزاره نرگس...به یاد عشق جوونیش که فقط با دیدن چشم هاش عاشقش شده بود...!

سراخر پیشنهادش رو قبول می کنه....و راهی اون خونه میشه ..یه خونه بزرگ که محض ورودش اولین چیزی که به ذهنش رسید این بود که نکنه توش گم بشه!....از قرار معلوم یه جز یه خانوم که وظیفه تمیز کاری رو برعهده داشت و خود اقا کسی اونجا زندگی نمیکرد...پسرش هم وکالت میخوند.و خونه جدا داشت و کم پیش میومد سری به اون خونه میزد

پسرش در اتاق پدرش رو زد..و باصدای یک" بیاتو" محکم وارد اتاق شد...پدرش روی تخت سلطنی بود و به بالشتگ تکیه داده بود...به تختی که معلوم بود از چوپ درخت مرغوبیه و به خوبی تراش داده شده.....اتاق دوتا پنجره بزرگ بود با پرده های زیبای سفید که نور خورشید و گرماش ر به خوبی منعکس میکرد...روی زمین فرش ابریشمی پهن شده بود که رنگ های درخشانش و زیبایییش به قدری مجذوبت میکرد که واقعا دلت نمی خواست با کفش روش راه بری....بنفشه بی شک زیبا ترین اتاق و وسایل عمرش رو می دید

الان

ببخشید رفتم شام خوردم

پسر ...بنفشه رو به عنوان پرستار معرفی کرد..پدر بدون اینکه سرش رو از کتابی که دستش بود بلند کنه...عینکش رو جابه جا کرد و گفت بگو کارش رو شروع کنه....و کتابش رو ورق زد...

پسر با اخلاق پدرش اشنا بود و می دونست همین که بافحش بیرونش نکرده خیلی هنر کرده ولی این رفتار برای بنفشه عجیب و یکم بی احترامی اومد...ولی بااینحال سکوت کرد و راهی اتاقی شد که به عنوان جای خوابش بهش داده بودن......

از اون روز به بعد کارش رو شروع کرد....چندباری برای اقا صبحانه برد ولی زیاد تحویلش نمی گرفت...دروغ چرا....همین سردیش ارومش میکرد که خیالاتی تو سرش نیست....با خاله خانوم که اشپز اونجا بود خیلی صمیمی شده بود....

تا اینکه یه روز اقا صداش کرد...اتاق نیمه تاریک بود خواست برق رو روشن کنه که نزاشت...با لحنی گرفته گفت ...روشن نکن..بیا ..یه کتاب رو میزه..برام بخون..و بنفشه با صدای ارومی گفت خوندن بلد نیستم...تا کلاس پنجم بیشتر درس نخونده..بعد اونم فراموش کرده..

قربونت برم من