روح منم اسيب ديد. تيكه هاى قلبمو خودم جمع كردم و نوازششون كردم. من ديدم رو عوض كردم كلا. عشقش مثل يه سم تو بدنم بود. مي مردم واسش.
ميدونيد من به خدا گفتم يه آدمى رو بيار تو زندگيم كه روزى هزار مرتبه شكر كنم كه اون رابطه به هم خورده. اصلا از خدا تاوان نخواستم واسه اون فرد. از ته دلم بخشيدمش.
اينم بگم طرف من يه ادم تحصيل كرده است و ممكنه فردا هيات علمى اين مملكت بشه.
اما خب خدا تنها كسيه كه ميتونيم بهش تكيه كنيم. پيشنهاد ميكنم كامنتاى دوره عشق و مودت عباس منش رو نت سرچ كنيد و بخونيد.