سه خواهریم من بزرگم چون رشته ی دلخواه بابام نخوندم حمایتم نکرد و بارها تو صورتم گف تجربی میخوندی حمایتت میکردم خواهر دوم تجربی خوند مثل من رو حرف بابام وای نستاد خارج کشور تونس پزشکی قبول شه خوند ولی رویاهای بابام ساخت هیچ وقت نتونست نه بگه میگه کاش پرستاری میخوندم کشور خودم بودم کنار شما اونجا ازدواج کرد بچه دار شد هنوز کار نمیکنه میگه بزرگ شن بعد خواهر کوچیکم دلم کباب براش تیزهوشان انسانی قبول شد بدون مشورت باهاش رف مدرسه دیگه تجربی ثبت نامش کرد صبح تا عصر همیشه کلاس های تقویتی میره ، کارش شده گریه کردن که باید رشته ی دلخواه بابام هرچی بابام میخواد بخونه همیشه گریه میکنه پیش بابام بارها میگم هرچی قبول شی هرچی بتونی میخونی هرچی بخواب بابام اونور داد و بیداد میکنه بچه ی منو گمراه میکنی اسمش گذاشته پدر نمونه همیشه میگه پدری مثل من پیدا نمیشه ، داسم کنار خواهرم میشینه باهاش تست میرنه نمیدونه رفتاراش چقدر اشتباه خدا لعنتش کنه
تونس کدوم کشوره؟
نمیشه پدرتونو پیش مشاور تحصیلی ببرید؟ بهش بگید بابا انسانی هم خفنه اگه چیز خوبی بیاری
حتی مامانمون هم سالی که خواهرم مهاجرت کرد دق کرد مرد درست ۴۰ روز بعد مهاجرت چون هیچ کس حق حرف زدن نداشت اون موقعا منم نذاشت دانشگاه ادامه بدم گف تو مهم نیستی فعلا اونی که واجبه خرجش کنم
الان ما جرات پیدا کردیم بعد اینکه مامانم فوت شد ما رفتیم سر خونه زندگی البته هفت هشت سالی طول کشید که دیگه نه نگیم ولی الان خواهر کوچیکم اذیته پیشش طفلی میگه من زندگی ندارم خانواده ندارم همه شادن من هی استرس اینکه بابا بمیره من آینده م چی میشه و ..
کم و بیش شبیه بابای منه😅 اما نه اونقدر.. بابای من اصرار داشت من پرستار بشم و خواهرم معلم.. من پرستاری قبول شدم و ی ترم خوندم بعدش با سختی انصراف دادم و رفتم سمت رشته مورد علاقه خودم بعد اون بابام لج کرد باهام حتی با اینکه درآمدم بیشتر از پرستاریه ولی قبول نداره .. الان خواهرم که فرهنگیان میخونه تاج سر بابامه 😅
دیگ یکم لعنت خدا کردن زیاد رویه
ب بابات بگو بشین خودت پزشکی قبول شو اگه انقد دوس داری