من بالای چهل هستم
هنوز کاملا جوونم حس پیری ندارم
هنوز با توجه به سنم زیبا هستم هنوز خوش هیکلم
سرکار میرم به خونه و زندگی و بچه میرسم
باشگاه میرم و به صورت حرفه ای ورزش می کنم
کار هنری برای دلم هر از چند گاهی انجام میدم
اما از نظر روحی به تمام معنا در مرز فروپاشی هستم
به نظرم این هیچ ربطی به سن و سالم نداره به خاطر شرایط پیش اومده و ترس از آینده و کلا همه چی هست
خیلی نا امیدم و به شدت هم دلم میسوزه که به بچه هم آوردم دلم برای بچه ام میسوزه واقعا اینا چه گناهی کردن