کلبه شعر ☘️✨

وعدههایت همه واهیست از این میسوزم

همه گفتند دروغ است دلم گوش نکرد!

سیل اشکی ك زداغ تو به راه افتادهست

آتشی را ك غم افروخته خاموش نکرد...

گریهام را همه دیدند ولی هیچکس ،

جز خیال تو مرا غرقِ در آغوش نکرد ،

ناسزایی بده ما را نفسی یادم کن

تا بگویند اگر رفت فراموش نکرد'

ای آنکه همه بود و نبودم شده ای هم قبله و هم ذکر سجودم شده ای با بودنت این دل شده آرامشِ محض پنهان چه کنم کل وجودم شده ای.! ️

چه کسی گفت که مستی فقط از جام شراب است ؟ من ز میخانه ی چشمان تو هر لحظه خرابم ...️

« مثل آدم برفیام شالی خوشحالم می کند

یک کلاه و ژاکتی خالی خوشحالم می کند

یخ زدم اما نمی گویم در آغوشم بگیر...

از لبانت بوسه ی عالی خوشحالم می کند...

ساکن این کوچه ی دلگیر تنهایی منم،

بازی طفلان جنجالی خوشحالم می کند،

از زمینگیری گریزانم دلم با کوه هاست

دیدن در بندو تو چالی خوشحالم می کند

از دهاتی بودن و شهری شدن دلخسته ام

زندگی در حومه ی شالی خوشحالم می کند! »

‏ گر تو گرفتارم کنی، من با گرفتاری خوشم! داروی دردم گر تویی در اوج بیماری خوشم

صدايت مى زنم شب ها دلم انگار مى لرزد

جوابم مى دهى "جانم" تنم هر بار مى لرزد

به هر ساعت دلم مضرب توانم عشق بى پايان

تپش در سينه مى گويد تو را تكرار مى لرزد

نوازش كن تو قلبم را كمى آهسته آهسته

گسل در شهر تهرانم كه بى اخطار مى لرزد

من از اين عشق لبريزم تو را اما نمى دانم

اگر باور كنم هرگز ، لب از انكار مى لرزد

هزاران فرسخ از قلبت بگو ديوار اما نه

كه من تنها ، دلم در پشت اين ديوار مى لرزد..

تقصير دلم نيست تماشاي تو زيباست"

چشمان پر از عاطفه و مهر تو گيراست

تقصير دلم نيست كه لرزان شده چون بيد

آهنگ نفس هاي تو از دور چه شيواست

تقصير ندارد به خدا زورق خسته

از چشم خروشان تو صد موج هويداست

خود،مرده ودل زنده به يادت همه وقت است

چون ياد تو هم در دل ما لطف مسيحاست

عالم همه در حسرت ديدار تو خسته

پس در سر هر شيفته ات درد و دريغاست

از دست دلم شكوه نكن ماه شب تار

تقصير دلم نيست تماشاي تو زيباست

ای مردمان بگویید آرام جان من کو؟

راحتفزای هرکس محنترسان من کو؟

نامش همی نیارم بردن به پیش هرکس

گهگه به ناز گویم سرو روان من کو؟

در بوستان شادی هرکس به چیدن گل

آن گل که نشکفیدهست در بوستان من کو؟

جانان من سفر کرد با او برفت جانم

بازآمدن از ایشان پیداست آن من کو؟

هرچند در کمینه نامه همینیرزم

در نامهٔ بزرگان زو داستان من کو؟

هرکس به خان و مانی دارند مهربانی

من مهربان ندارم، نامهربان من کو؟

💔

خستهام! سنگ نزن، هی نشکن روح مرا

شدهام عاشق یک آینهنشناس چرا؟

گفته بودی که تماشاگر باغ دلمی

لک شده دست تو از شاخهی گیلاس چرا؟

از درختان دلم عشق بچین، نوبری است

فرصتی نیست بیا، کشتن احساس چرا؟

᭡من اگر روی تو حسّاسم وُ غیرت دارم

پشتِ این عاشقیام منطق وُ حکمت دارم

نازبانویِ «عسلْ صورتِ» «خاتونْ سیرت»

تا ابد با لبِ نازت، سَرِ صحبت دارم

محشر از چشمِ تو میریزد وُ من اینگونه

تحتِ این فلسفه، ایمان به قیامت دارم!

خندهات؛ حوریِ موعودِ بهشتی! به به!

خوش به حالم! چقَدَر شادی و نعمت دارم

در لبانت پلِ معروف صراطست آری

در گذر از پُلِ شیرینِ تو، رخصت دارم؟

چشمِ هرکس به تو درویش نباشد فیالفور

کور خواهد شد عزیزم! به تو غیرت دارم

با تو هـــــر لحــظه دلم میل تپیـدن دارد

از لبت بوســـــه ی دزدانه چشیــدن دارد

لای هــــر بیت غــــزل، وای صدایم بزنی

کودکی های تنـــم شـــــوق دویــدن دارد

خفته در شهر نگاهت بخدا شعر و شراب

نــاز چشــمان خمــــــار تو خریـــدن دارد

گونه ات مثل اناری شــده بانوی بهــــــار

پرم از وســـــوسه اش لذت چیــدن دارد

باز کن روســــریِ لعنتی از روی ســـــرت

رقص گیسوی پریشــــان تو دیـــدن دارد

نازنین اوج تـــماشــــایی و دیــــوانه دلم

تا بیایی به ســــرش شـــور پریــدن دارد

میکشم بار ملامت همــه را از دل و جان

درد عشــــــق تو به واللّـه کشیـــدن دارد..

خستـه ام از زنـدگی امـا جوانی میکنم

دفتـرم را می گشایم شعرخوانی میکنم

دفتـرِ شعـرم سفید است و میانِ برگها

مـن هنـوزم نامِ او را گُل فشانی میکنم

عشقِ خود با او روایت کرده ام اما دگر

دفتـرم را کُنجِ گنجه بـایگانـی می کنم

من برای دردو رنج وغصه های عاشقی

اشکهـا می ریـزم و بـا غم تبانی میکنم

رفته عمری و هنـوزم من برای وصلِ او

رو بـه درگـاه و دعـای آسمـانی میکنم

دفترم را می بَرم باخود از این دنیا ولی

قصـهٔ ایـن عـاشقی را جاودانی میکنم

عشق یعنی

سینه ام در هر نفس درگیر توست ...

بر پلاکم ، نام تو

بر گردنم زنجیر توست ...

عشق یعنی

چشم تو همرنگ عاشق گشتن است ...

در دل چشمت نوشته

عشق من تقدیر توست ...