کلبه شعر ☘️✨

ای آنکه مــــرا بُردهای از یـاد ...کجایی؟

بیگانه شــدی؟ دستمـریزاد! ...کجایی؟

در دام تـــــواَم، نیست مـــرا راه گریزی

من عاشق این دام و تو صیاد ...کجایی؟

محبوس شـدم گوشهی ویرانهی عشقت

آوار غمت بــــر ســـــرم افتاد ...کجایی؟

آســـــودگیام، زنــــــدگیام، دارونـدارم

درراه تـــــو دادم همه بــر باد ...کجایی؟

اینجا چــــه کنم؟ از که بگیرم خبرت را؟

از دستِ تـــــو و نـازِ تو فریاد ...کجایی؟

دانـــــم که مــــرا بـیخبری میکشد آخر

دیـــــــوانه شدم خانهات آباد ...کجایی؟

وقتی دلم به سمت تو مایل نمی شود

باید بگویم اسم دلم دل نمی شود

دیوانه ام بخوان که به عقلم نیاورند

دیوانه ی تو است که عاقل نمی شود

تکلیف پای عابرمان چیست آیه ایی

از آسمان فاصله نازل نمی شود

خط میزنم غبار هوا را که بنگرم

آیا کسی ز پنجره داخل نمی شود ؟

می خواستم رها شوم از عاشقانه ها

دیدم که در نگاه تو حاصل نمی شود

تا نیستی تمام غزل ها معلق اند

این شعر مدتی ست که کامل نمی شود

هوایت میزند بر سر...
چه حسّی دارد این احساس....

به سویت اقتدا ڪردم....
ببینی حال و روزم را...

در گلسـتان دلـم غنـچـه ی خـندانی نیست

خبـر از چــهچـه ی مرغ غزلخـوانی نیست

شب و روزم به سرامد که به وصلت برسم

لایـق ایـن دل مـن حـال پـریـشـانی نیست

عـاقـبت کار مــن و دل بـه کجـاهـا نکـشید

عـاشـق دلشـده ات، اهـل پشیمـانی نیست

ابــر رحـمت ز سـر کـوی دلـم در گذر است

بــر خــزان دل مـن بـارش بــارانی نیــست

رسـم دلدادگی ات، نقل محافل شده است

سرعشق است در ان نکته ی پنهانی نیست

اتش عشق تو صد شعله به جانم زده است

بی تـو در کلبه ی دل نـور فـروزانی نیست

مـن ز چشمـان سیـاهـت، تب حیــرت دارم

بحر این روح پریش دارو و درمانی نیست

اشک دل ریخت به دامان غزل در دل شب

بغض پنهان شده درسینه به اسـانی نیست

"ناصح" از ظلمت شب شکوهء بیهوده چرا

بـاغ آفــت زده را طاقـت طـوفـانی نیست

تو همه راز جهان ،

ریخته در چشم سیاهت...

من همه ،

محو تماشای نگاهت...

بیچاره ترین عاشقِ دریا زده ام من

در وصل و نگاهی ز تو درجا زده ام من

تو صاحبِ این سینه ی در سوز و گدازی

چندیست که در پیشِ رُخ ات پا زده ام من

آشفته ی این فاصله ی دور و درازم

مِی خوارم و با یادِ تو تنها زده ام من

شهری به گرفتارِ تو و من به تو مایل

در عشقِ تو آن زاهدِ پروا زده ام من

بامن چو "غریب"انه سفر بایدت ای دوست

کز خانه و کاشانه و دنیا زده ام من

دریای دلم حسرتِ طوفانِ تو دارد

باکی نَبُوَد ، شاعرِ دریا زده ام من

حس میکنم کنار تو از خود فراترم

درگیر چشمهای تو باشم رهاترم

دلتنگیام کم از غم تنهایی تو نیست

من هرچه بیقرارترم...بیصداترم

گاهی مقابل تو که میایستم نرنج

پیش تو از هر آینه بیادعاترم

قلبی که کنج سینهی من میزند .. تویی

من با غم تو از خودِ تو آشناترم :)

هر لحظه اتفاق میافتم بدون تو

از مرگها و زلزلهها بیهواترم

حالم بد است .. با تو فقط خوب میشوم

خیلی از آنچه فکر کنی مبتلاترم ..

بوسه هایت را بپوشان بر تن لبهای من

دوست دارم تا که آغوشت شود ماوای من

ای سراسر شور شیدایی، تو ای تصنیف عشق

چون خدا یک دانه ای، ای گوهر بی تای من

آیه ای هستی که بر من یڪ شبه نازل شدی

با عذار مَه وَشَت روشن شدہ سیمای من

زندگی یعنی که عَین و شین و قافِ مهر تو

با حضورت گشته رویایی، تِم دنیای من

رد عنّاب لبانت بر لبانم ماندہ است

ڪردہ ای مسکور و مستم، لعبت صهبای من

با نُت احساس تو صدها غزل سر دادہ ام

شاعری یعنی صلای مهر تو، آوای من

کوچه های این غزل با یاد تو خو کردہ اند

با خیالت الفتی دارد دل رسوای من ...

زِ عشقت بند بندِ این دل دیوانه میلرزد
خرابم میکنی اما خرابی با تو میارزد!

هر چه مــاه است...
فدای رخِ مهتـابے «تـــو»

شوق من چندین برابر میشود با دیدنت

واے من دیوانہ ام دیوانہ ے خندیدنت

تو گلے گل،گل بہ معنایے پر از احساس ناب

مے شوم دیوانہ تر هر لحظہ از بوییدنت

یا ڪہ نہ تو سیب سرخے بر فراز یڪ درخت

دست من دور است حتے از خیال چیدنت

آہ اصلا بیخیالش،با خیالت هم خوشم

سایہ اے ڪافیست بانو از همہ تابیدنت

دلخوشے یعنے همین ڪہ هستے و میبینمت

دلخوشے یعنے ڪہ گاهے دزدڪے پاییدنت

من ڪویر خشڪم و تو ابرے از بغض منی

بشڪن این بغضے ڪہ دارم با ڪمے باریدنت

هرچقدر از تو بگویم...باز هم لختے بخند

آہ من دیوانہ ام دیوانہ ے خندیدنت.

قهوهی چشمان تو ایمان چایی برده است

لعل لبهایت عیار از هر طلایی برده است

رنگ موهایت سیاه و مملو از چین و شکن

موج موهایت قرار از این رباعی برده است

ما میگیم محوش شدیم ولی شاعر میگه:

‹ سوزش چشم من از لذت زیبایی توست؛

خیره بودم به تو و پلک زدن یادم رفت

سال ها بگذشت و امروز با غریبه دیدمش،

آنچه را انـکار میکردم به دل فهمیدمش،

عقل صد بار به من گفت ك او مالِ تو نیست

این منِ دیوانهیِ عاشق ولی... نشنیدمش!

او مرا دیوانه مینامید و من دیوانهوار

غرقِ در عشقش، خدایِ کوچکم نامیدمش؛

او ڪه یك مصرَع غزل از بر نبوده، من ولی

از نگاهش شعر بوسیدم، غزل برچیدمش...