کلبه شعر ☘️✨

تو را گم میکنم هر روز و پیدا میکنم هرشب

بدین سان خواب ها را با تو زیبا میکنم هرشب

آفتابی،نفسِ صبحِ دل آرایی تو...
مَهِ من،شاخِ گلِ نرگسِ رعنایی تو

چشم هایِ من اگر رُخصتِ دیدار نیافت
رو به هر سوی نماید دلم،آنجایی تو...

شانه بالا کردنت را دوست دارم عشق من

نازِ آن خندیدنت را دوست دارم عشق من

چایِ خوش رنگی تو از لبهای سرخت ریختی

آن بفرما گفتنت را دوست دارم عشق من

قهوه دارد چشم هایت، کافه بر پا کرده ای؟

چشم های روشنت را دوست دارم عشق من

بوسه بر نامحرمان ممنوع می باشد ولی

آن بلورِ گردنت را دوست دارم عشق من

خیره می مانند مردم ، بس که زیبایی به چشم

نازک اندامِ تَنَت را دوست دارم عشق من

می شود دریا نرفت و ، غرق شد در عطرِ تو

حسّ ِ خوب ِ بودنت را دوست دارم عشق من.

این قلب ترک خورده من بند به مو بود

من عاشق او بود و او ،عاشق او بود....

دلم آرامشِ طولانیِ با یار میخواهد!

کمی بوسه، کمی مویش، کمی دیدار میخواهد

میان حسّ تنهایی، میان حال مخدوشم

از آن "آرام باش جانم"، دلم بسیار میخواهد!

میان اینهمه مردم، نفهمید هیچ کس من را

تو باش و دردِ دل گویم، دلم غمخوار میخواهد

روانم بس پریشان و، شده فکر و همه چیزم

مرا آیا که از عمق دلش، دلدار میخواهد؟

دلم درمانده از این حال و این هر روز تکراری

بیا! با تو دلم اصلاً فقط تکرار میخواهد!

همین مصرَع برای کلّ حالِ روحِ من کافیست:

دلم آرامش طولانی با یار میخواهد

بودنم بے تو محـال است مبادا بروی

زندگے زیـر سؤال است مبادا بروی

بنشین تا نشمارم گــــذر ثانیــہ را

بے تو یڪ ثانیہ سال است مبادا بروی

غیبتت را نتــوان هیـچ تحــمل بڪنم

در دلم جنگ و جدال است مبادا بروی

دل تـو با دل من ڪے بہ تفاهم برسد؟

همدلے شرط وصال است مبادا بروی

ڪلمات از لب تو جارے و سارے بشود

حرف تو شعر زلال است مبادا بروی

لب تو قند من و چشم تو فنجان من است

نوبت قهوہ و فــال است مبادا بروی

در بــزنگاہ خطر عازم صحرا نشوے

موقـعِ صید غـزال است مبادا بـروی

سوز و سرماے شدیدے پسِ آبادیِ ماست

زوزہ ے گرگ و شغال است مبادا بروی

اے عسل بادہ حرامست ولے روے لبت

دو سہ تا بوسہ حـلال است مبادا بروی...

آمدی جانی ندارم در بدن ، دیر آمدی ؟

من شدم از دوری ات از زندگی سیر آمدی

آمدی وقتی که چشم از فرطِ گریه کور شد

تار می بینم تو را ، گشتم زمینگیر آمدی

سینه خالی شد از عشق و آن همه دلدادگی

بعد عمری دست پُر اما ، به تاخیر آمدی

بارها خواب تو را دیدم در آغـوشم عزیز

آنقدر در خواب ماندی ، بعدِ تعبیر آمدی

تشنه ی مهر شما بود این ، دل رسوایتان

مهرت از دل شد برون آغشته با تیر آمدی

هر صدای پایی می آمد ،گمان کردم تویی

دیگر آب از سر گذشته من شدم پیر آمدی

سینه ام از سرفه های بی امان شد مبتلا

حال که هر بازدم ، گشته نفسگیر آمدی ؟

از رقیبانم گرفتم ، روی خود تا نشنوم ؛

اینکه میگفتند از عشقت به تدبیر آمدی!

دور دنیا را زدی باشد حلالت من ولی ؛

بودم اینجا بازیِ دستانِ تقدیر ، آمدی

خشک شد "پونه" شکسته زیر پای عابران

چون شدی با عطرِ باد آورده درگیر آمدی؟

همه مهتاب بجویند به تاریکی شب
من به دنبال هلال رخ تو میگردم . . .

ناتوان گذشته ام ز کوچه ها،

نیمه جان رسیده ام به نیمه راه،

چون کلاغ خسته ای ــ در این غروب ــ

می برم به آِشیان خود پناه!

در گریز ازین زمان بی گذشت،

در فغان، از این ملال بی زوال،

رانده از بهشت عشق و آرزو،

مانده ام همه غم و همه خیال.