کلبه شعر ☘️✨

مدتیهستکهدرگیرسوالیشدهام

توچهداریکهمناینگونههواییشدهام؟

خندههایم گرچه حاشا کرده بُغضم را ولی

چشـمهایم آبــروداران خــوبـی نـیســتـنـد..!

هر چند که هرگز نرسیدم به وصالت

عمری که حرام تو شد، ای عشق! حلالت

به کویت با دل شاد آمدم با چشم تر رفتم

به دل امید درمان داشتم درمانده تر رفتم

تو کوته دستی ام می خواستی ورنه من مسکین

به راه عشق اگر از پا در افتادم به سر رفتم

نیامد دامن وصلت به دستم هر چه کوشیدم

ز کویت عاقبت با دامنی خون جگر رفتم

حریفان هر یک آوردند از سودای خود سودی

زیان آورده من بودم که دنبال هنر رفتم

ندانستم که تو کی آمدی ای دوست کی رفتی

به من تا مژده آوردند من از خود به در رفتم

مرا آزردی و گفتم که خواهم رفت از کویت

بلی رفتم ولی هر جا که رفتم دربدر رفتم

به پایت ریختم اشکی و رفتم در گذر از من

ازین ره بر نمی گردم که چون شمع سحر رفتم

تو رشک آفتابی کی به دست سایه می آیی

دریغا آخر از کوی تو با غم همسفر رفتم ...

به گمانم نگهم دل به کسی بست که نیست

و دلم غرق تمنای کسی هست که نیست...

همه شهر به دلدادگی ام می خندند

که فلانی شده از چشم کسی مست، که نیست...

«تو به من گفتی ازین عشق حذر کن» ... آری

و تو گفتی که ره عشق تو سخت ست، که نیست...

مدتی هست به دلسوزی خود مشغولم

که دلم بند نفس های کسی هست که نیست...

گاه ما هم چون نهنگ خسته ای جا می زنیم

او به خشکی می زند، ما دل به دریا می زنیم

دریافتم که نمیبینند؛

نه دلِ تنگم را،

نه پروازِ آرزوهایم را،

نه حتی کلماتی

که در گلویم

بیصدا

چروکیده میشوند.

آیا اصلاً

میتوان «کسی» شد؟

شدنیست

دوست داشته شد؟

یا تمامِ هستیِ من،

تنها وهمیست

در آیینهی

ذهنِ هیچکس؟

شاید

در کنجِ خلوتِ خاطراتم،

هنوز،

پرستویی

لانه کرده باشد؛

البته،

اگر هوایِ کوچ را

بر دل نداشته باشد.

من اما،

درختیام چهارفصل،

با ریشههایی

که تا اعماقِ

این خاکِ فراموشی فرو رفتهاند.

گرچه تو سروی

و شکوهِ خیالت آسمانخراش،

من نیز

سروگونه ایستادهام؛

در انتظارِ فصلی

که بازگردی.

منتظرت میمانم،

ای پرستویِ بیخبرِ من!

حتی اگر تمامِ دنیا،

چشمهایشان را

بر بودنِ من بسته باشند.

من از تو گفتم و گفتند؛ شعرِ عرفانیست...

و کشف دارد و مثل همیشه طوفانیست...

من از تو گفتم و هرگز کسی نفهمیده است

که عشق در دل شعرم همیشه پنهانیست

تو ساکن من و اشعار نیمهشب هایی

اگرچه ماندن تو لحظهایست، مهمانیست

و باز حرف نگاهم نخواندنیتر شد

اگرچه هیچ نگفتم، همان که میدانیست

چقدر در دل شعرم به تو بیاویزم؟

اگرچه بت شدهای، کیش من مسلمانیست

تو رفتهای و پس از تو چقدر ناچیزم...

شبیه کاخ خرابی که رو به ویرانیست

ببخش دلخوش این چند خط غزل بودم...

تو رفتهای و بهارم دوباره بارانیست ...

محو چشمان تو بودم که به دام افتادم

صید را زنده گرفتی و به کشتن دادی

به من صبح بخیر نگو ، فقط لبخند بزن !

لبخندت ، تمامِ عمرم را بخير میکند ...

ناگهان آمد و زد، آمد و کُشت، آمد و برد

او فقط آمده بود از دل ما رد بشود..

خندههایم گرچه حاشا کرده بُغضم را ولی

چشـمهایم آبــروداران خــوبـی نـیســتـنـد..!

مرا محکم بغل کن زنده خواهم شد به آسانی

که گرمای تنت در گردش خونم اثر دارد!

بعدها تاریخ میگوید که چشمانت چه کرد؟

با منِ تنهاتر از ستار خانِ بی سپاه!

دلا خو کن به تنهایی که این حال تو می ارزد

به تن هایی که سرهاشان فقط فکر هوس دارد