کلبه شعر ☘️✨

محبوب دلم ز من جدایی تا کی؟

من درطلب و تو بی وفایی تا کی؟

رو ندارم که بگویم صنم و عشق منی

مذهبی بودن ما دردسری شد که مپرس

خاطرش نیست ولی خوب به خاطر دارم

که در آغوش خودم، قولِ نرفتن میداد...

من آنم که دلم گیرد بهانه

نویسم تک بیتی عاشقانه

نویسم من به یادت ای شاه دُخ

چو پهنایِ بیابان ای گُلِ سُرخ

شنیدی حرف های دِل رُبائیم!؟

ولی افسوس که از هم ما جداییم

گفتم بده از کنج لبت بوسه و گفتا

ترسم سر پیری مرض قند بگیری

متکی باش به دستان و به پاهای خودت

در زمستان نشوی گرم بجز " های" خودت

توی این شهر پی آدم صادق تو نگرد

ما که رفتیم و ندیدیم ؛ بمان جای خودت

تو خودت عاشق خود باش و مشو عاشق کس

مثل من باش و بشو عاشق لیلای خودت

دل نسوزان و مکن یاری این قوم حسود

تو فقط باش به فکر خود و فردای خودت

به جهنم که کسی مونس و همدم نشده !

تا نشد سرد بخور اندکی از چای خودت

"منزوی" باش و بخوان شعر و غزل های"فروغ"

که دهی با غزلی ناب تسلای خودت

تو باشی و من و گیلان و جنگل

سه تار و نغمه ی مرغان و جنگل

دلم یک کلبه می خواهد، کمی شعر

اجاق و کتری و باران و جنگل

توتک بیت دیوان منی....

مخاطب خاص منی....

گفتم کـه دلتنگم بیـا ای آنکه درمان منی

گفتی کنارم هستی وهمواره در جان منی

گفتم نمانـده در دلم شوری دگر از عاشقی

گفتی اگر لیلی شوم،مجنون و حیران منی

گفتم مرا بـا بوسه ای از عشق مهمانم نما

گفتی همیشه یک بغل از بوسه مهمان منی

گفتم کـه دیگر بعد تو نوری ندارد محفلم

گفتی که شمع روشن هر جمع پنهان منی

گفتم بمان با رفتنت مشکن تو پیوند مرا

گفتی درعشق وجنون هم عهد و پیمان منی

گفتم که عکست مانده در چشمان خیسم تا ابد

گفتی که هرشب تا سحر در اشک چشمان منی

گفتم برایت یک غـزل شاید غزل خوانم شوی

گفتی که خود درشاعری تک بیت دیوان منی

مرا مست کردی

شرابی مگر؟

گرفتی مرا

شعر نابی مگر؟

گرفتم سراغ تو را از نسیم

گل نورس من

گلابی مگر؟

رهاندی مرا از غم تشنگی

چه سبزم به یاد تو،

آبی مگر؟

ز برق نگاهت چنان کوه برف

دلم آب شد

آفتابی مگر؟

تویی روشنیبخش شبهای من

گل نورس من،

تو ماهی مگر؟

به سوی تو می آیم اما دریغ

مرا میفریبی

سرابی مگر ...

.

واژه ای زیباترازنام تونیست

تیرگی دربرگ ایام تونیست

تاهمیشه اسمانت آبی است

هیچ ابری برسربام تونیست

هیچ ترکیبی میان واژه هاواژه ها

برترازترکیب اندام تونیست......

گرچه باطنازیت دل میبری

دلشکستن جز احکام تونیست

درمراعات نظیر شعر من

بحثی ازایهام وابهام تونیست

شاه بیت شعرهای من تویی

گرچه چون اشعارخیام تونیست

شرم چشمان توآتش میزند

بردلی که برده ورام تونیست

انکه غیرازعشق رامعنا کند

جزهمراهان وهمگام تونیست

ای شگفت انگیز زیبای من

عشق چیزی جزسرانجام تونیست

ای سیاه چشم بی رحم وابروکمان

هیچکس مانندمن عاشق چشم زیبای تونیست

گفته بودم شادمانم؟ بشنو و باور مکن.
گاه میلغزد زبانم، بشنو و باور مکن.
گفتی آیا در توانت هست از من بگذری؟
گفتم آری میتوانم. بشنو و باور مکن.

نبض اشعارم درون حلقہ چشمان توست

موپریشان ڪن غزل آمادہ فرمان توست

واژہ واژہ میچڪد از شعرهایم نام تو

گویاامشب غزل هم تشنہ باران توست

نام زیبایت درون شعر غوغا میڪند

جملہ هاسردرگمندولحظہ طوفان توست

ترجمان واژههایم پشت پلڪت ماندهاند

پایههاےشعرمن برپایہ وارڪان توست

باتڪاپویےقلم برروےڪاغذ جارےاست

دفترم میخنددوامشب قلم رقصان توست

ازلبت تا مینویسم شعر لب وا میڪند

وزن اشعارم نمادےازلب خندان توست

گیسوانت را بہ روےشانههاےشب بریز

تاببینم رنگ شب ازطرهےافشان توست

طرح سیمایت اگردرآسمان پیدا شود

ماہ پنهان میشود،چون آسمان ازآن توست...

به به ... عجب تاپیک قشنگی

منم یکی مینویسم با اجازه

با خیال تو به سر بردن اگر هست گناه
با خبر باش که من غرق گناهم همه عمر

خسته ام مثل جوانی که پس از سربازی

بشنود یک نفر از نامزدش دل برده

مثل یک افسر تحقیق شرافتمندی

که به پرونده ی جرم پسرش برخورده

خسته ام مثل پسر بچه که درجای شلوغ

بین دعوای پدر مادر خود گم شده است

خسته مثل زن راضی شده به مهر طلاق

که پس از بخت بدش سوژه ی مردم شده است

خسته مثل پدری که پسر معتادش

غرق در درد خماری شده فریاد زده

مثل یک پیرزنی که شده سربار عروس

پسرش پیش زنش بر سر او داد زده

خسته ام مثل زنی حامله که ماه نهم

دکترش گفته به درد سرطان مشکوک است

مثل مردی که قسم خورده خیانت نکند

زنش اما به قسم خوردن آن مشکوک است

خسته مثل پدری گوشه ی آسایشگاه

که کسی غیر پرستار سراغش نرود

خسته ام بیشتر از پیر زنی تنها که

عید باشد نوه اش سمت اتاقش نرود

خسته ام کاش کسی حال مرا می فهمید

غیر از این بغض که در راه گلو سد شده است

شده ام مثل مریضی که پس از قطع امید

در پی معجزه ای راهی مشهد شده است

شهر ما از روز آغازش سر و سامان نداشت

هیچ آغازى براى شهر ما پایان نداشت

خود پرستى آفتى در کوچه باغِ شهر بود

هیچ کس در شهرِ ما یک یارِ هم پیمان نداشت

یک نفر نان داشت اما بى نوا دندان نداشت

آن یکى بیچاره دندان داشت اما نان نداشت

آنکه ایمان داشت روزى مى رسد بیچاره بود

آنکه در اموال دنیا غرق بود ایمان نداشت

یک نفر فردوس را ارزان به مردم مى فروخت

نقشهها که او داشت در پندار خود شیطان نداشت

یک نفر هر شب فرو مى رفت در گردابِ درد

یک نفر مى خواست دستش را بگیرد جان نداشت

دشت باور داشت گرگى در میان گلّه بود

من نمى دانم چرا باور سگِ چوپان نداشت

سروهاى جنگل سرسبز را سر مى زدند

هیچ احساسى به این کشتار جنگلبان نداشت

یک نفر پالانِ خر را در میان خانه پنهان کرده بود

یک نفر بر پشت خر مى رفت و خر پالان نداشت

هر کجا دستِ نیازى بود در سویى دراز

رعیتِ بیچاره بخشش داشت اما خان نداشت