کلبه شعر ☘️✨

وای اگر مرد گدا، یک شبه سلطان بشود

مثل ایناست که گرگی سگ چوپان بشود

هر کجا هدهد دانا برود کنج قفس

جغد ویرانه نشین مرشد مرغان بشود

سرزمینی که در آن قحط شود آزادی

گرچه دیوار ندارد خود زندان بشود

باغبانی که به نجار دهد باغش را

فصل هایش همه همرنگ زمستان بشود

ناخدا دلخوش این آبی آرام نباش

وای از آن لحظه که هنگامهی طوفان بشود

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرم

تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز

من بیچاره همان عاشق خونین جگرم

خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام

جرمم این است که صاحبدل و صاحبنظرم

منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی

هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم

پدرت گوهر خود را به زر و سیم فروخت

پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم

عشق و آزادگی و حسن و جوانی و هنر

عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم

هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود

که به بازار تو کاری نگشود از هنرم

سیزده را همه عالم به در آیند از شهر

من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم

تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم

گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم

تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس

خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم

از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر

شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم

خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت

شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم

تو را خواهم،

همیشه تا هماره✨

بجــز ؏شـقت،

ندارم راه چــاره...😘

ڪَهی میخواهم

از دنیا ڪَریزم✨

مجابم میڪند

چشمت، دوباره...😍

دوستت دارم ای خیال لطیف..دوستت دارم ای امید محال...

ز گهواره تا گور غم بود و درد

شروعی به گرمی و پایانی سرد

حضوری به دنیا که واجب نبود

ز گهواره تا گور جالب نبود ...

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست ، ندانم

غمم این است که چون ماه نو انگشت نمایی

ورنه غم نیست که در عشق تو رسوای جهانم ...

جان اگر نیز ستانی

ز تو من دل نستانم ...

اجازه میدهی گاهی سرم بر شانه ات باشد؟

ڪه بعد از این دلِ تنهایِ من دیوانه ات باشد ؟

خجالت میڪشم این را بگویم میشود جانا

همین مجنونِ دلداده یڪی یڪدانه ات باشد ؟

نه از غم ڪه غمی دیگر نخواهم داشت، از شوقت

اجازه میدهی اشڪم چراغِ خانه ات باشد ؟

پس از این میشود از آنِ من باشی چُنانی ڪه

به فرهنگِ لغت هر آشنا بیگانه ات باشد

اگر بدپیله ام شرمنده اما آرزو دارم

جهانم غرق در نقشِ پرِ پروانه ات باشد

فقط لب تر ڪنی در خود فرو میریزم از عشقت

چه اشڪالی مگر دارد؟ دلی ویرانه ات باشد

چه زیبا میشود دنیا اگر باشی پذیرایم

ڪه سهمم تا ابد لبخندِ جانانه ات باشد

جهان را فتح خواهد ڪرد روزی شاعری چون من

اگر شعرش چُنین افسونگرِ افسانه ات باشد...

مینویسم یک غزل در بابِ عشق

نیست رنگے بهتر از مهتابِ عشق

عاشقم شاید ڪه مالک گشته ای

این فضاے سینه را اربابِ عشق

مے شڪوفد نسترن در باغِ دل

قلبِ پاڪم مے شود بے تابِ عشق

عشوه ات پُر شور و لبخندت ملیح

رنگ و بویت عِطرِ هر محراب عشق

گاه نم نم مے چڪد باران ولی

قطره ها زیبا ڪند آداب عشق

خوب میدانم ڪه گلبانگِ اذان

نغمه اے زیبا شود در خوابِ عشق

آنڪه عاشق بوده مے فهمد مرا

صد غزل دارد دل از مضرابِ عشق.

خراب افتادہ ام ڪنجے و دلدارم نمے آید

نگارم بهر تسڪین دلِ زارم نمے آید

بہ نحسے طالعم بین ڪز پیامبرهاے دورانت

عزیز مصر هم باشم ، خریدارم نمے آید

منم آن شاعر دلخون ڪہ دست از زندگے شستہ

چرا پس تیغ ابرویت بہ پیڪارم نمے آید

چنان پیرے زمین گیرم ڪہ حال ناخوشے دارد

یڪے از بین طفلانم بہ دیدارم نمے آید

پریشان خاطرے آوارہ ام،رسواے گیسویت

نتے محزون بہ مضراب شب تارم نمے اید

غریبم خستہ ام دلواپسم حیران حیرانم

ڪہ این لبخند بے معنے بہ رخسارم نمے اید

ز بیدارے ملولم ڪردہ این تقدیر بے حاصل

ڪہ آن فتانہ صورت تا ڪہ بیدارم نمے آید

حال خوبیست،

بیایید خرابش نکنیم

عشق اگر در زده خیر است،

جوابش نکنیم...!🌱🕊`

عشقها داماند و دلها صید و گیسوها کمند

بگذر و بگذار، دل در هرچه میبینی مبند

شادمانی خود غم دنیاست پس بیاعتنا

مثل گل در محفل غمها و شادیها بخند

با به دست آوردن و از دست دادن خو بگیر

رودها هر لحظه میآیند و هر آن میروند

گز زخاک آرزو چون کوه دامن برکشی

هیچگاه از صحبت طوفان نمیبینی گزند

آسمانی شو که از یک خاک سر بر میکنند

بیدهای سر به زیر و سروهای سر بلند

گفت: ما باشوق دل کندن ز دنیا دلخوشیم

گفتمش: هر کس به دنیا بست دل دیگر نکند

در کـاسـه ی وصـل تـو اگــر زهــر دهنـــدم

خـوش تـر کـه بـه پیمـانـه هجـران تو ، قنـدم

آرامـش دل خـواستـه ای نیست میسّــر

جــز در کنــف سـایــه ی آن ســـرو بلنـدم

آفـاق پـر از اختـرکـان اسـت و بـه جـایت

کــس را ننشــانـد دل خـورشیــد پسنــدم

هر چند که بس رشته ی زلفم به کمین است ،

امّـا ، نه مـن آن بستـه ی هـر سست کمنــدم

عشـق آن قـدر از مـوی تو زنجیر به هم بافت

تـا سـاخـت کمنــدی که کشانیـد بـه بنـدم

بـا رفتـن و گـم گشتـن و از خویــش گـذشتـن

گیـرم کـه به هـر شیـوه ، دل از مهـر تو کنـدم

امّـا چـه کسی لایـق عشـق است به جـز تـو ؟

بـی تــو دل ســر گشتـه بـه مهــر کــه ببنـدم ؟

ای ناگهانتر از همهی اتفاقها
پایان خوبِ قصهی تلخِ فراقها
ای وارثِ شکوه اساطیر، جلوه کن
تا گم كشود ابهت این ادعاها🌻
اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج🌿

صدای زنگ ساعت می کند جاری بسامد را
همین جا میتوانی بشنوی آن هوی ممتد را

اذان صبح و ظهر و شام سمت گنبدش دیدم
نگاه زائرانش میکند تکرار اشهد را