کلبه شعر ☘️✨

صبر کن ای دل پر غصه در این فتنه و شور

گر چه از قصه ی ما میترکد سنگ صبور

از جهان هیچ ندیدیم و عبث عمر گذشت

ای دریغا که ز گهواره رسیدیم به گور

هوشنگ ابتهاج عزیز

حیرتم را بیشتر کن تا بپرسم کیستم؟

آنکه در آیینه میبیند مرا من نیستم

سایهای رقصنده بر دیوار پشت آتشم

جز گمانِ هست، چیزی نیست هست و نیستم

خاطرات رفته را چون خواب میبینم ولی

کاش در جایی به جز کابوس خود میزیستم

در مقامات تحیر جای استدلال نیست

عقل میخواهد که من هرگز نفهمم چیستم

آسیابی در مسیر رود عمرم! صبر کن

روزی از تکرار این بیهودگی میایستم

رفتی و جهان، بیتو شد از جنسِ تظاهر

دل مانده به تکرارِ تو، در قابِ تصور

هر لحظه که لب باز کنم، نامِ تو جاریست

انگار که شعرم شدهای، بیتو چهسان دَر بَر؟

با ما که غزل را به تو آموختی ای عشق

با ما که دلتنگ شدیم از تو، نه از درد

با ما که به بوسه نرسیدیم و سوختیم

با ما که فقط آه شدیم، بیتو چهکرد؟

لبهات اگر دیر رسیدند، چه باک است؟

ما زخم شدیم، زخمِ تو بودن چه پاک است

رمضان شد و لبهات رسیدند به بوسه

ما روزه گرفتیم، که این عشق هلاک است

هر نامه که با خونِ دلم مهر شد آخر

با اشک روان گشت، ولی دیر شد آخر

تو رفتی و ما ماندیم و حسرت، و اینک

دلتنگترین واژهی تقدیر شد آخر

ای کاش بدانی که دلم بیتو چه کرده

با قافلهی غصه، شب و روز گذر کرده

با هر که نوشتیم، تو را خواست، ولی باز

با ما که نوشتیم، فقط درد سفر کرده

خنک آن دم که نشینیم در ایوان، من و تو

به دو نقش و به دو صورت به یکی جان، من و تو

_مولانا

:)!

آرزویی را که حبس اش کرده ام در سینه ام

از همه زندانیان شهر زندانی تر است

کاظم بهمنی

سوزشِ چشم من از لذتِ زیبایی توست
خیره بودم به تو و پلک زدن یادم رفت

در جوابِ «جانم» محبوبتون بهش بگید:
«محبوب تر از جانی،صد جان به فدای تو

از زیبایی این همه شعر نمیدونم چی بگم!

:) کاش میشد شعر بودم...🫠

من تو را از آرزوهایت جدا کردم، ببخش

من به اسم لطف در حقت جفا کردم ببخش

با گمان عشق، دل بستم به مهر این و آن

با تو و تنهاییات ای دل چهها کردم ببخش

من فقط یکبار بخت زندگانی داشتم

در مسیر آزمودن گر خطا کردم ببخش

کودکی بودم که مسحور از تماشا میدوید

گاه اگر در راه،دستت را رها کردم ببخش

داستان خضر و موسی بحث عشق و عقل بود

چون نفهمیدم، چرا چون و چرا کردم! ببخش

تا گشودم پیلهام را آتشت را یافتم

سوختم ای شمع، و جشنت را عزا کردم ببخش

#فاضل_نظری

همیشه گربه های زیر باران ماجرا دارد

که یک سر در پشیمانی سری هم در وفا دارد

میان خاطراتت آنقدر بر سینه میکوبم

که ثابت میکند یک دست هم گاهی صدا دارد

نبودت روزهایم را به قدری بی هویت کرد

که در تقویم من تنها غروب جمعه جا دارد

تصور میکنم عاشق شدن یک درد موروثیست

از آنجا که پدر عمریست در دستش عصا دارد

یقین دارم کسی ظرف دعا را جا به جا کرده

تو را من آرزو کردم کس دیگر تو را دارد

اگر از قند لبت ، حومه قم شعبه سوهان بزنی

پوزاین حاج حسین و پسران را تو چه آسان بزنی...

آدمیزادست دیگر دوست دارد دق كند

گاهگاهی گوشهای بنشیند و هقهق كند

با خودش خلوت كند از دست بیكس بودنش

هی شكایت از خودش از خلق و از خالق كند

من شدم این روزها خورشید سرگردان كه حیف

در پیات باید مكرر مغرب و مشرق كند

آنقدر با چشمهایت دلبری كردی كه شیخ

جرأت این را ندارد صحبت از منطق كند

حد بیانصاف بودن را رعایت كن برو

ماندن تو میتواند شهر را عاشق كند

كاش میشد كنج دنجی را شبی پیدا كنم

آدمیزادست دیگر دوست دارد دق كند

بنال ای نی که من غم دارم امشب

نه دلسوز و نه همدم دارم امشب

دلم زخم است از دست غم یار

هم از غم چشم مرهم دارم امشب

همه چیزم زیادی میکند، حیف!

که یار از این میان کم دارم امشب

چو عصری آمد از در،گفتم ای دل

همه عیشی فراهم دارم امشب

ندانستم که بوم شام رنگین

به بام روز خرم دارم امشب

برفت و کوره ام در سینه افروخت

ببین آه دمادم دارم امشب

به دل جشن عروسی وعده کردم

ندانستم که ماتم دارم امشب

درآمد یار و گفتم دم گرفتیم

دمم رفت و همه غم دارم امشب

به امید اینکه گل تا صبحدم هست

به مژگان اشک شبنم دارم امشب

مگر آبستن عیسی است طبعم

که در دل بار مریم دارم امشب

سر دل کندن از لعل نگارین

عجب نقشی به خاتم دارم امشب

اگر روئین تنی باشم به همت

غمی همتای رستم دارم امشب

غم دل با که گویم عاطفا

که محرومش زمحرم دارم امشب