کلبه شعر ☘️✨

دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من

گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا من؟

کجا روم؟ که راهی به گلشنی ندارم

که دیده بر گشودم به کنج تنگنا من

نه بستهام به کس دل، نه بسته دل به من کس

چو تخته پاره بر موج، رها... رها... رها... من

ز من هرآن که او دور، چو دل به سینه نزدیک

به من هر آن که نزدیک، از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی، نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی، به یاد آشنا من

ز بودنم چه افزون؟ نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ که زندهام چرا من؟

ستارهها نهفتم، در آسمان ابری

دلم گرفتهای دوست، هوای گریه با من

بی تو اینجا همه در حبس ابد تبعیدند

سالها، هجری و شمسی، همه بیخورشیدند

از همان لحظه که از چشم یقین افتادند

چشمهای نگران آینهی تردیدند

نشد از سایهی خود هم بگریزند دمی

هر چه بیهوده به گرد خودشان چرخیدند

چون به جز سایه ندیدند کسی در پی خود

همه از دیدن تنهایی خود ترسیدند

غرق دریای تو بودند ولی ماهیوار

باز هم نام و نشان تو زِ هم پرسیدند

در پی دوست همه جای جهان را گشتند

کس ندیدند در آیینه به خود خندیدند

سیر تقویم جلالی به جمال تو خوش است

فصلها را همه با فاصلهات سنجیدند

تو بیایی همه ساعت، همه ثانیهها

از همین روز، همین لحظه، همین دم عیدند

دلم خوش است که این روزگار می گذرد

همیشه وقتِ سحر ، شــامِ تــار می گذرد

به اشـک ها و به لبخــندهایمان سوگــند

رفــیــــق ، خــوب و بـــدِ روزگــــار می گذرد

از این کویــر ، زمستان عبور خواهد کرد

به دشــتِ غــم زدگان هم بهــار میگذرد

گرفته است دلت این نشانه خوبی ست

بــه قلــبِ آیِــنــه هــا هــم غبــار می گذرد

بایســت ... منتظــرِ روزهای بهتــر بــاش

از ایــستــگـــاه هـمیشــــه قطــار میگذرد

بخند ... باز کن آغوش را به روی نسیم

گُـل از کــنایــه و دشـنــامِ خــــار می گذرد

از اینکه کــامِ تــو را تلـخ کرده اند مَــرَنج

مَــسیــرِ رود هـم از شــــوره زار می گذرد

به مــرگ حــق بــده امّـا بـه نا امیــدی نـه

دو قطره اشک هم از این مزار می گذرد

صبــور بــاش برادر ، صبــور بــاش رفیــق

کــه روزهــــای پُــــر از انــتــظــــار می گذرد

سلام کردمش اما زبان به کام گرفت

دلم از این همه بی مهری مدام، گرفت

مجال ناله و آهی نمیدهد بغضم

ببین؛ سکوت، مرا اینچنین به دام گرفت

چقدر گرم سرودم که دوستت دارم

سکوت سرد تو از شعرم انتقام گرفت

گرفت سینه ام اما سکوت تو نشکست

غمت سپاه مغول شد مرا تمام گرفت

نشد که موقع رفتن بگویمت: برگرد..

که بغض چنگ زد و ناگهان صدام، گرفت

چه دردی میکشم از سردیِ رفتارِ چشمانی،

که عاشق میکند دل را، ولی گردن نمیگیرد!

مرا دردیست اندر دل، که گر گویم زبان سوزد

و گر پنهان کنم؛ترسم که مغز استخوان سوزد...

بگذار سر به سینهٔ من تا بگویمت اندوه چیست ، عشق کدامست،غم کجاست . . .

روز و شَب مُنتظری ، هَفته به آخَر برسَد

پَس چه دَردیست که هَر جُمعه دلَت میمیرَد ؟!

به نظرم یک جنبه عاشقانه داره اما بیشتر روی تعهد و پایداری تاکید میکنه