سلام اولا که میدونم بعد از گفتن سنم ممکنه بگید چرا اینجام ولی خب من تاپیک های نی نی سایت رو نمیخونم فقط اومدم اینجا سوال بپرسم بلکه راهنماییم کنید
من ۱۶ سالمه و از بچگی تلاش کردم رفیق صمیمی پیدا کنم و موفق شدم و پیداهم کردم ولی وقتی همکلاسیام باهام بد افتادن و من وسواس فکری شدید و افسردگی گرفتم جوری که قرار بود بستری بشم چون فکر خودکشی داشتم چون دوستام ولم کردن از تو فامیل و مدرسه کلاس زبان و اینا رفیق پیداکردم ولی وقتی حالم بد بود ولم کردن تو خوشیا همیشه کنارم بودن من هروقت ناراحت بودن میرفتم پیششون ولی اونا اهمیت ندادن مدرسمو عوض میکنم و رشتم تغییر میدم چون امیدوارم اونجا دوستای جدیدی پیدا کنم ولی خب خیلی حوصلم سرمیره جایی رو ندارم که برم چون فامیلمون خیلی مذهبی هستن و منی که مذهبی نیستم بهم محل نمیدن آشنا هم کسی ندارم که برم پیشش شهرمون کوچیکه بارم جایی ندارم که برم خودمو سرگرم کنم کلاس هم فقط کلاس زبان میتونم برم .شما تاحالا مثل من تنها بودید؟چه راهکاری بهم پیشنهاد میکنید که از تنهایی در بیام.راستی من خانوادم همه جوره کنارمن و حامی ان تو مجازی هم رفیق دارم ولی خب بازم مثل رفیق واقعی نمیشه
