به همسرم میگم روزی یک ساعت بچمو ببر بیرون یه هوایی توی سرش بخوره منم یکم تنها باشم ولی نمیبره.۶ ساله نمیبره مگر با جنگ و دعوای من.منم انقدر توی این چند ساله این بچه بهم چسبیده اعصابم نمیکشه بچه هم کلافه شده.یه دوقلوی شیرخوارم دارم.از طرفی بهش میگم برو مسافرت من نیاز دارم چند روز پیش هم نباشیم یا برو خونه مادرت یه روز بچه رو هم ببر بزار هم شما یکم حال و هواتون عوض بشه هم من ،به تنهایی من احترام بزارید ولی مثل چسب بهم چسبیده.میرم خونه مادرم میاد میگم حداقل بچه رو بردار برو طبقه بالا یکم کل کلاتونو نشنوم یا تو بمون خونه گوش نمیده نمیره.۳ روزه دارم غر میزنم داد میزنم.خودم که راه میفتم شال و کلاه میکنم همشون ردم راه میفتن.شوهرمم میگه خودت برو هوا بخور من بچه ها رو نگه میدارم ولی دخترم نمیزاره که.تا لباس تن میکنم زودتر من جلو دره دوقلوهام کلاه سر میکنن میان دم در به التماس که ما رو هم ببر
حق داری عزیزم
قایمکی از بچه ها برو
یعنی خستگی روحی و جسمی از تک تک کلمات میباره،میفهممت،منم سه تا بچه دارم شوهرم اصلا همکاری نکیکنه
عزیزم شما به تنهایی نیاز دارین با همسرتون جدی صحبت کنین اگر براتون مقدوره یه مشاوره هم برین
سخته سه تا بچه کوچیک
حق داری
ما هم همینجور وابسته بودیم. بابامم اصلاااا گردن نمیگرفت
الان که بزرگ شدیم میفهمم مامانم چقد سختی کشید بخاطر ما. اون دیگه اینو پذیرفته بود البته
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
