و آن عبارت است از گفتن اینکه: فلان بلا یا فلان مصیبت که به فلان کس رسیده از بدی اوست. و با آن سرور و شادی نیز باشد. و منشا این، غالبا عداوت و حسد است. و بسا باشد که: ناشی از جهل به مواقع قضا و قدر الهی شود. و این صفت، بسیار بد و غائله آن بی حد است.
و به تجربه، واضح، و از اخبار، ثابت است که: هر که شماتت کند دیگری را به سبب بلیه ای (رنج) که گرفتار شده باشد، از دنیا نمی رود تا خود نیز به آن مبتلا گردد و دیگری او راشماتت کند. [۱]
----------
[۱]: ۲۸. کافی، ج ۲، ص ۳۵۶، ح ۳.
