من دوست و رفیق زیاد داشتم و دارم و دوتا دوست صمیمی هم داشتم که اونا رو هم دوست داشتم اما نه به حدی که این دخترو دوست دارم.
جزو یکی از دوستایی هست که از بچگی با هم بزرگ شدیم اما صمیمی نبودیم . من همیشه از بودن باهاش احساس لذت میکردم و حس خوبی داشتم با اینکه اهل مسخره کردن بود و گاهی خیلی ناراحتم میکرد
وقتایی که اکیپی میریم بیرون همش هی نگاهش میکنم و چشمم روشه (بدون منظور، گرایش مرایش ...ندارم)
نمیدونم این عادیه یا نه، آخه حتی اون رفیق صمیمی ده سالهام رو که جیک و پوک همو میدونیمم تا این حد حسم نسبت بهش قوی نیست.
