مگر میشود که درمیان هشت میلیارد آدم زندگی کنی...
ولی از تنهایی جان و تنت این همه درد کند؟!
آشفته باشی... پریشان و سرگردان...!
مگر چقدر چشمان آدمی سو دارد که توان این همه اشک را داشته باشد...؟!
مگر دل آدم چقدرست که هی بگیرد و بگیرد و بگیرد...؟!
آدم های زندگیتان را تنها نگذارید...
به حال خودشان رها نکنید...
باور کنید که
جان آدم های تنها را
یک شب خدا در تنهاییشان،
میان گریه های از ته دلشان،
میگیرد و میگیرد و میگیرد...
.
