سلام بچه ها. خيلي احساس بدي دارم. همه ش احساس ميكنم دنيام پر از غمه. اين چند وقته همه ش استرس و تشنج و ناراحتي دورو ورمه. همسرم اصلا كمك نميكنه به خاتمه ي اين استرس. تازه بيشترش هم ميكنه. مثلا اتفاقاي بدو سريع زنگ ميزنه بهم ميگه. منم بيشتر تو لاك خودم م. هيچكس درك نميكنه الان به ارامش نياز دارم. تنهاي خيلي. يه نفر پيدا نميشه پاي درد و دلام بشينه. بي نهايت احساس پوچي ميكنم شوهرمم واقعا نمك رو زخمم ميپاشه. مثلا از دست خانواده ش ناراحته مياد واسه من ميگه منو بيشتر عصبي ميكنه هر چي بهش ميگم توروخدا اينا رو به من نگو بازم گوش نميده. موقع نماز خوندن ذهنم همه جا هست الي نماز. افكارم خيلي بهم ريخته س. روم نميشه روبروي خدا وايسم نماز بخونم چون اصلا نميتونم ذهنمو متمركز كنم. اطرافيانم هم نميدونم چرا تو اين موقعيت تنهام گذاشتن. هميشه سنگ صبور بودم اما نميدونم چرا الان كه نياز به يه گوش شنوا دارم همه تنهام گذاشتن. دلم نمياد با بچه م حرف بزنم ميگم گناه داره چكار كنم ؟؟توروخدا كمكم كنين. اينقدر ذهنم داغونه كه دلم ميخواد خودمو بكشم
عزیزم فقط و فقط از مشاور و متخصص روانشناسی کمک بگیر . کسی نمیتونه بهت کمک چندانی بکنه . من تجربه اشو دارم
برو پیش یه روانشناس ماهر و خوب
هیچ وقت هیچ وقت هیچ وقت با بچه ت درد و دل نکن
این ظلمو بهش نکن
مادرایی ک این متنو میخونید
بدترین کاری ک میتونین با بچه تون کنین درد دل کردن باهاشه
درمورد خودت هم برو پیش یه روانپزشک.
شاید لازم باشه دارو مصرف کنی
اصلا هم نترس از دارو
فقط پیش یه دکتر عالی برو
خداروشكر با يه مشاوره خوب تماس گرفتم و حسابي باهاش حرف زدم. همين كه واسه يكي درد و دل كردم كلي از غصه هام ريخت. احساس ميكنم فقط يكي رو ميخواستم كه واسه چند دقيقه ساكت به حرفام گوش كنه تا بتونم خودمو و درونمو خالي كنم. از اون موقع تا حال كلي ارومم. ممنون از همتون
وای وای
نگو
نمیدونی چقققققدر اون بچه احساس نا امنی و استرس در نا خوداگاهش میگیره
احساس وابستگی عاطفی شدیدیییییی با مادرش میکنه
احساس میکنه باید همدرد و غمخوار اون باشه
نمیتونه در بزرگسالی در احساساتش مستقل باشه
یک منِ نگران درِش شکل میگیره ک تا ابد هست
احساس میکنه مادرِ والدِ خودش هست
همیشه یک عذاب وجدان و احساس گناه داره وقتی بخواد خوشحال باشه خودشهم علتشو نمیدونه
وخیلی چیزای دیگه
تو رو خدا اینکارو نکنین.