برای اینکه بتوانیم به جلو حرکت کنیم و برای همیشه در چنگال آسیبهای گذشته یا حتی توهینهای روزانهای که هر انسانی در معرض آن قرار دارد گرفتار نباشیم، باید بتوانیم آنچه را که اتفاق افتاده پشت سر بگذاریم و سختیهایی را که مجبور به تحمل آنها بودیم فراموش کنیم.
چه کسی میتواند رانندگی کند آنهم در حالی که خاطره یک تصادف وحشتناک را که جانش را تهدید کرده، همواره در ذهنش داشته باشد؟ چه کسی میتواند دوباره عاشق شود آنهم در حالی که همواره به طلاق دردناکی که داشته فکر میکند؟
خب
اما شکوفایی به چه معناست و چگونه میتوان شکوفا شد؟
زمانی در گذشته نهچندان دور را به یاد آورید که به دلیل همهگیری ویروس کرونا، زندگی عادی ممکن نبود. یعنی کارهایی عادی مانند قدم زدن در فروشگاههای شلوغ، غذا خوردن در رستورانهای شلوغ، شرکت در کنسرتها و رویدادهای ورزشی، جشنهای فارغالتحصیلی و رفتن به تعطیلات گروهی غیرممکن بود.
در آن دورانِ عدم اطمینان، اضطراب و ترس، انجام چنین فعالیتهایی غیرقابل تصور بود؛ زمانی که هیچکس نمیدانست ویروس چگونه گسترش مییابد یا چه کسی بیشتر در معرض خطر است، زمانی که خانوادهها از دیدن یکدیگر منع میشدند و کلیساها، مساجد و کنیسهها تعطیل بودند.
شکوفایی در آن دوران چه معنایی داشت؟ وقتی فعالیتهای معمولِ زندگی اجتماعی در بیانیههای دولتی «غیر ضروری» تلقی و متوقف شدند، تصور ما از زندگی خوب چگونه بود؟
به نظر میرسد که تحقق «شکوفایی» در دوران رنجهای شدید امکانپذیر نیست زیرا «شکوفایی» اغلب مترادفی برای شادی و موفقیت در نظر گرفته میشود.
در دوران همهگیری ویروس کرونا که «بقا» به ارزش غالب جامعه تبدیل شده و همه نمادهای معمولی یک زندگی خوب بطور ناگهانی متوقف شده بودند، چگونه میتوانستیم پیشرفت کنیم و شکوفا شویم؟
برنامه «شکوفایی انسان» در دانشگاه هاروارد، پنج حوزه اصلی را برای ارزیابی شکوفایی انسان فهرست میکند که عبارتند از: ۱-شادی و رضایت از زندگی، ۲-سلامت جسمی و روانی، ۳-معنا و هدف، ۴-شخصیت و فضیلت، ۵-روابط اجتماعی نزدیک.
ریپ
