افسردگی شدید

ببین اگه پیش روانپزشک نرفتی و دارو نخوردی، خصوصا که میگی تو سن کم بوده، اون افسردگی بالینی نیست، یه دوره از زندگیه که میگذره، خودمم تجربه‌اش کردم و با همین چیزایی که گفتی حالم خوب شده بعد یه مدت

چیزی که استارتر میگه یه رنج و غم درونیه که به این راحتیا خوب نمیشه

استارتر دارم میگم من تاریخ مرگم رو مشخص کرده بودم

باز فکر میکنی درد من از شما درد کمتری بوده

من تو اون زمان ده پونزده کیلو کم کردم یعنی انقدر تحت فشار بودم بعد اون دیگه نتونستم وزن زیاد کنم

پس درد کمی نبود

اونم واسه یه دختر پونزده ساله

انقدر اضطراب داشتم که تا دم خونه هم نمیتونستم برم فقط تو اتاقم بودم

گاهی دستامو میذاشتم رو گلوم خودمو خفه کنم تموم شه همه چی

ازت میخوام بری بیرون

حتی روز پنج دیقه قدم بزنی

روزای اول انقدر برام سخت بود که از اضطراب میلرزیدم

دقیقا. این خدایی که میگن رو من ببینم خیلی کار دارم باهاش. تازه فکر میکنن رحمان و رحیم هم هست😂

اگه وجوذ داشته باشه شرورترین و بی رحم تمرین و ظالم ترین موجودیه که میشه تصور کرد

من خود اطرافیانم باعث این افسردگیم شدن

کمک کجا بود

من از کودکی با مشکلات زیادی بزرگ شدم عزیز جان

از همون هفت هشت سالگی مثل بزرگا نگران زندگی و مشکلاتش  بودم در حالی که هم سن و سالام با عروسکاشون بازی میکردن

افسردگی من افسردگی نوجونی نبود 

بخاطر مشکلات زندگیم اینجوری شدم

زندگی من به هیچ عنوان یکنواخت نیست، هر روز بیرون میرم، سر کار میرم، مهمونی و سفر میرم ولی هیچ کدومشون بهم لذت واقعی نمیذه، اگه به خودم بود دلم نمی‌خواست از تو تختم بیرون برم ولی دقیقا تمام کارایی که شما میگی رو میکنم، دارو هم میخورم و تنها اتفاقی که افتاده اینه که برای کشتن خودم برنامه ریزی نمیکنم، ولی هر لحظه آرزو میکنم که تموم شده این درد و رنج مداوم و تموم نشدنی

خوشحالم که تونستی بیرون بیای و بگذری ازش

منم از پونزده سالگی شروع افسردگی و افکار خودکشیم بود تا سن ۲۲ ۲۳ سالگی که به خودم اومدم

بهترین سالای زندگیم رو خراب کردم همیشه هم حسرتش رو میخورم

اگه برگردم به اون زمان به خونه نشینی م دامن نمیزدم

اگه برگردم یکم زندگی میکردم

کودک درونم رو گم نمیکردم

استارتر تو که میری پیش روانشناس و .....

اراده کردی برای حال خوبت

در کنارش باید بری دنبال یه چیزای دیگه

درمان آدم افسرده چیزی بنام شادیه

فهمیدن حرفای من سخته

ولی اراده کن

دقیقا

اشکالی نداره، هرکسی تجربه زیسته متفاوتی داره. خوش به حالشون که تجربه نکردن این مدل غم رو

من هر روز که بیدار میشم تا یک ساعت نمیتونم از تختم بیرون بیام، ولی به زور خودمو میکشم بیرون و زندگی میکنم.