نظرتون

دوستان ی چیزی ذهنمو خیلی درگیر کرده من ۱۸ سالمه از وقتی ک یادم میاد آدم بی احساسی هستم نسبت به خانوادم و همه کس دخترای هم سن من الان تا حالا هزار تا کراش داشتن یا از یکی خوششون میاد منظورم پسره حالا من کاری به درست و غلط کارشون ندارم اما مهم اینه ک خیلی احساساتی هستن من اصلا هر پسری هم ک میبینم اصلا نمیتونم ازش خوشم بیاد اصلا انگار ک اون کسی ک من ازش خوشم بیاد هیچوقت نیست آدم ظاهر پسندی هم نیستم و بخاطر همین حس میکنم پسرایی ک سر راهم بودن و هستن شخصیت چیپی. دارن ی جورایی حس میکنم تا حالا جذب شخصیت هیچکس نشدم البته جز یک نفر ک این رو از بچگی میشناسم کلا آدم خیلی شکاکی هستم نمیتونم به کسی اعتماد کنم هیچ عاطفه ای ندارم و ی جورایی پارانوئید هستم در روابط با دیگران هم خیلی وسواسی و محتاط هستم تا حالا نه تو موقعیت های هیجانی و ریسک پذیر خودمو قرار ندادم و هیچ میلی هم ندارم ی جورایی شخصیتم رو درک نمیکنم چرا باید اینجور باشم توی هیچ سنی اینجوری نبودم مثلا اگر دوستان بیان پیشم بشینن از مشکلاتشون بگن من خندم میگیره مثلا میان از دوست پسراشون حرف میزنن من همش تو ذهنم این نظر رو راجبشون دارم ک پسره داره گولش میزنه ازش سو استفاده میکنه و همش بدبینم اصلا نمیدونم چطوری میتونم تو آینده ازدواج کنم با این شرایط