از افسردگی خسته شدم. تمام روزام به گریه کردن می گذره. هیچ کاریم نمی تونم انجام بدم برای بهتر شدنش. هر کاری رو شروع می کنم نصفه ول می کنم یا امکان ادامه دادنش برام از بین میره. هی می شینم به زندگیم فکر می کنم می بینم از هیچ جنبه ایش خوب نیس. هیچ دل خوشی ای ندارم. هیچ امید و آرزویی ندارم. باز روزایی که سرکار می رم با اینکه برام عذابه باز شش هفت ساعت کمتر وقت غصه خوردن دارم. این یه هفته که سرکار نمی رم باز افسردگیم و گریه هام بیشتر شده. سر کوچیکترین چیزا غصه می خورم. خیلی خسته شدم. قبلا هم روانشناس زیاد رفتم. فایده نداشت. الان دیگه پول دادنش واسم سخته. دارو هم می ترسم بگیرم. اگه از اینی که هستم خوابالو تر بشم به خاطر داروها واسه کارم مشکل پیدا می کنم.کاش یه اتفاق خوب واسم میفتاد. یه دلخوشی کوچیک یه انگیزه پیدای می کردم. خیلی خسته م از خودم خیلی.
مثلا چه دلخوشی؟
مجردی یا متاهل
استخر برو.کلاس رقص برو.آهنگ های شاد گوش کن. مدل موها و رنگش رو تغییر بده .من حالم که بد میشه به سرو وضعم میرسم خیلی تاثیر داره روم
چرافک میکنی دارو خواب الودترت میکنه گاهی دارو بسیار کمک کننده است
عزیزم میدونم افسردگی خیلی سخته و توان آدمو میگیره
اما وقتی از زندگیت ناراضی هستی به نظرم راهش اینه که تمام تلاشتو برای تغییرش بکنی. منتظر نمونی کمک از غیب برسه چون احتمال رسیدنش خیییییلی کمه!
باید واسه خودت هدف بذاری و به خودت فشار بیاری که به هدفت برسی راهی جز این نیست
مجرد.
دلخوشی؟ من حتی کسی رو ندارم که باهاش حرف بزنم. پول انجام دادن هیچ کدوم از کارایی که گفتین ندارم. هیچ چیزی تو زندگیم ندارم که هدفم باشه براش تلاش کنم. هیچ راهی برای تغییر دادن هم نمی تونم پیدا کنم.
تو سن و سال من تنها چیزی که می تونه هدف باشه درس خوندنه. من ارشدمو بدون کنکور شهر خودم می رم. برای شهر دیگه نخوندم چون پول زندگی تو شهر دیگه رو نمی تونم تامین کنم. رشته ی دیگه ای هم نمی تونم بخونم چون روزانه بودم و هزینه ی شهریه نمی تونم بدم.و کارمم انقد فرسوده م می کنه که وقتی برای درس خوندن نمی مونه
کار خوب پیدا کن و پس انداز کن و باهاش به خودت برس
برای خودم هدفای کوچیک کوچیک می ذارم که خودم انجام بدم. مثل زبان یاد گرفتن. کتاب خوندن. نقاشی. ولی از انجام کارهای تنهایی خسته م. از تو خونه تو کنج یه اتاق موندن خسته م. هیچ دوست فیزیکی ای هم ندارم یا دور از من هستن یا مجازی. اینه که شروع می کنم اما نصفه رها می شه همه چی. هر چقدرم برنامه ریزی کنم و به خودم انگیزه بدم فایده نداشته
کارم خوبه اما به پس انداز و به خودم رسیدن نمی کشه خرج خونه و خانوادم می شه
خب مثلا کدوم جنبه از زندگیت رو میخوای تغییر بدی؟ از کجاش ناراضی هستی؟
اینار و بشین لیست کن بعد بگرد دنبال راه حل
چرا؟ خرج خونوادت میکنی وقتی خودت اینقدر نیاز داری؟
خب تو محیط هایی که میری دوست پیدا کن
از همه ی جنبه هاش. از تحصیلم از کارم از روابط اجتماعیم از تفریحاتم از روابط عاطفیم. هزار بار این لیست کردنا رو انجام دادم. به جایی نمی رسه.
تو محیط کارمم نمی تونم با کسی دوست شم چون مدرک و سنم با اونا متفاوته و نباید لو بره وگرنه کارمو از دست می دم و به این شرط استخدام شدم که کسی نفهمه
خانوادم بیشتر نیاز دارن.