پسرم ۱۳سالشه، سه روز این هفته بخاطر آنفولانزا مدرسه نرفت امروز با پدرش رفت مدرسه که پدرش غیبتش رو موجه کنه، اونجا ناظم جلو همسرم و پسرم دفتر حضور غیاب رو نگاه میکنه و میگه شنبه هفته گذشته(که بین التعطیلی بود)هم غایب بوده در صورتی که رفته بود مدرسه خودم فرستادمش ، همسرم بخاطر اینکه نگاه ناظم به پسرم عوض نشه و راجع بهش فکر بدی نکنه میگه بله غایب بوده و موجهه غیبتش، بعد الان به من زنگ زد که بچه اومد خونه ته و توی این قضیه رو دربیار ببین کجا بوده، من بچمو میشناسم جز برای مدرسه از در خونه بیرون نمیره برای خرید هم تنبلیش میاد و گاهی که میفرستمش خرید باید چندین بار بگم بهش تا بره بنظرتون اومد خونه این قضیه رو چجوری باهاش مطرح کنم؟اعصابم بهم ریخته کلا
احتمالا از رفتار و پشتیبانی پدرش خیلی تحت تاثیر قرار گرفته هر کدوم که رابطه دوستانه تری دارید باهاش ، باهاش خیلی مهربون ولی جدی حرف بزنید . بگید دیدی که ما پشتت در اومدیم جلوی همه . این یعنی حتی اشتباهی هم اگر کرده باشی ما حمایتمونو کم نمی کنیم ولی تو بچه ما هستی برامون مهمه بدونیم کجایی چکار میکنی . اگر جای خاصی میخواستی بری مدرسه روز بین تعطیلی زیاد رسمی نیست میگفتی بهت کمک میکردیم برنامشو بریزی . خلاصه برید زیر زبونش تا نرم بشه بگه
اگر دوست داشتید لطفا برای شادی روح مامانم یک صلوات بفرستید 💚
احتمالا از رفتار و پشتیبانی پدرش خیلی تحت تاثیر قرار گرفته هر کدوم که رابطه دوستانه تری دارید ...
بخدا اینطور بچه ای نیست اصلا دوست و رفیقی نداره که بگم خونه هم برن یا باهم بیرون برن و بیان، میره مدرسه میاد خونه،تا حالا پیش نیومده بگه مامان مثلا اجازه بده با فلانی برم بیرون