دخترم ۴ سالشه،و بچه طلاقه،موقعی که دخترم رو باردار بودم،خیلی ذوق داشتم و کلی آرزو،با به دنیا اومدن دخترم و خیانت شوهر سابقم،و دادگاه و طلاق،بازم گفتم اشکال نداره،خودم هم مادری میکنم هم پدری،اما بعد جدایی،من شدم یه آدم افسرده،عصبی ،پر استرس،پدری نکردم هیچ،مادری هم به درستی نکردم،همش تو خودمم،و تو مشکلاتم،دخترم بیشتر با پدر و مادرم هست،اصلا فکر میکنم احساسی نداره بهم،وقتی گریه میکنم،یا با یکی دعوا میکنم،بیخیاله،راحت پیش دیگران میخابه،احساس میکنم کلا همه چیزمو باختم،پدرش که رفته با یکی دیگه و پدری نکرده برا بچش،من هم جوونیم رفت،هم زندگیم،هم دخترم ،دیگه دارم تسلیم این شرایط میشم،یا میدم به باباش،یا پیش پدر و مادرم بمونه،حالا فهمیدم چرا بعد طلاق زن و مرد راحت بچشون رو کنار میزارن،خیلی تلخه اما واقعی
برو روانپزشک
دارو میده خیلی خیلی بهتر میشی
من دو ماه خوب بودم باز الان حالم بد هست
هرگز این کار رو نکن شما درقبال اون بچه مسوولی هنوز هم دیر نشده
بدترین کاری که میشه کردبایک دختربچه اینه که مادرش رو ازش بگیری خودت رو ازش دریغ نکن
نمیدونم تابحال تو این شرایط نبودم ولی من شیش سالگی ک مامان بابام جدا شدن خودم انتخاب کردم پیش مامانم باشم و مامانمم تا ته پام وایستاد اگه منو میداد به بابام خیلی بد بخت میشدم مخصوصا چ خانواده ی پدری از دختر متنفر بودن واقعا ممنون دار مامانمم عاشقشم
گناه داره دلت میاد؟
اون به محبتت نیاز داره
برو خودتو درمان کن
براش مادر باش
محبت مادر ندیده که فرق مادرو با بقیه بدونه
شما اگه افسردگیتون رو درمان کنید حالتون با جگر گوشه تون هم خوب میشه.روزهای سختی رو گذروندین حالتون خوب نیست.اما زندگی در جریانه ، یک بچه هستش ،بودش به شما وابسته ست.باید خودت رو پیدا کنی.به اصطلاح زودتر خودتو جمع و جور کنی و به زندگی برگردی.این بچه گناهی نداشته و اتفاقا مسئولیت شما الان در قبالش بیشتره
منم دخترم ۴سالش اما دوسم نداره و بهم وابسته نیس
فک وفامیل میبینه از من بد میگه
دلم میخاد فقط بمیرمممم
از مادرای که بچه شون ول میکنن برا راحتی خودشون حس خوبی ندارم
بعد انتظار دارن نامادری دایه مهربون تر از مادر بشه
و بچه ای که مادر خودش ولش میکنه نباید از پدرش هم انتظار پدری کردن داشته باشه
تاپیک های به روز شده
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز