از بچم متنفرم

اون که به خواسته ی خودش به این دنیانیومده 

بچه داری زحمت داره 

الکی که نیست که بهشت زیرپای مادرانه 

صبروحوصله بایدداشته باشی 

عزیزم بچه منم همینه فقط. صبورم باهاش خیلی بازی میکنم خیلی کم میبرمض بیرون چون نمیخام بدعادت بشه 

ببین تو این سن عادیه که همش بغل بخواد من بخاطر بچه هام شانه دردی گرفتم عیبی شدم ولی گذشت اقتضای سن شونه 

بیشتر خودت بی حوصله ای و خسته ای حق داری ولی بچه ها تو این سن خیلی بغلی میشن بهانه گیر بخاطر دندون هاشون 

ببرش دکتر خب...ولی خب شاید اقتضای سنشه...

بیشتر براش وقت بذار و ببوسش بغلش کن...من واقعا ب این محبت کردن ب بچه ایمان اوردم...دختر خودمم۲۰ ماهشه

ی چیز دیگم بگم بهشت الکی زیر پای مادران نیست

خواهرزادمه منم همینجوری بود خیلی بدتر ازین خیلی دیونمون کرده بود رفت مدرسه خیلی اروم شد 

دقيقا من وقتي عصبي م با اين كه تلاش ميكنم بروز ندم ولي بجه هم پرخاشگر ميشه

عزیزم میدونی وقتی یکی میگه طرف به جنون کشیده شد یعنی چی؟ 

من اگه از مشکلاتم بگم از زمانی که بچم به دنیا اومد فقط میگی چطوری زنده ای؟ 

تو همین سایت با ۴تا کاربر درد و دل میکردم میگفتن جات مستقیم بهشته چون من واقعا به جنون کشیده شدم از مشکلات بچم یکبار به مرز سکته رفتم همش زیر سرم بودم

گفتم تا طرف مقابل درد مارو باتمام وجود نکشه امثال مارو درک نمیکنه. 

بچه های ما جیگر گوشه هامون هستن تماک زندگی و نفسمون خودمونم بعد دعوا کردنشون دچار عذاب وجدان شدید میشیم و کلی گریه میکنیم ولی خب ما مادرها هم ربلت نیستیم از گوشت و پوست و استخوونیم مادرهایی که بچه های نرمالی دارن و خیلی راحت نرمال بزرگشدن  امثال من رو هرگز درک نمیکنن

نرمال نیست اصلا.

همه بچه ها اذیت میکنن ولی نه اینقدر.

خودتم ی مکمل بگیر مصرف کن یکم اعصابت بهتر میشه

چیزی نیست عزیزم به احتمال خیلی زیاد شما افسردگی پس از زایمان گرفتید و اصلا درمانش نکردید بزرگترین ظلمی که یه زن می‌تونه در حق خودش بکنه درمان نکردن این دوره از افسردگی هست واقعا باید جدی گرفته بشه چون اگه درمان نشه نه از شیرین بازیای بچه ت لذت میبری نه آرامش داری و هر حرکت کوچیکی از اون رو اعصابت می‌ره . با درمانش میبینی که چقدر صبور میشی با این صبوریت و تحملت بچه هم آرامش میگیره و خیلی خیلی بهتر میشه چون بچه ها واقعا امواج منفی و مثبت و اضطراب درون آدما رو حس میکنن. 

بچه شما فقط محبت، بغل ،امنیت، آرامش مادرشو میخواد

همین و بس

یه جوری با تمام محبت بغلش کن تا توب بغلت بخوابه

اینجوری انگار بهش آران بخش تزریق کردی

خودت ناآرامی 

همه چیز رو رها کن فقط بجه تو بغل کن

اگر غرق محبت و امنیت مادرش بشه تا سه سال

بعد از سه سال بچه آروم و اجتماعی میشه

عزیزم فقط اونی می‌تونه شما رو درک کنه که دقیقا شرایط مشابه داشته باشه. 

مگر نه متهم میشی به یک مادر بی مسئولیت و بی عقل که چرا بچه دار شده!!! 

بعضی بچه ها ناسازگار هستن و مادر رو به مرز جنون میبرن. تقصیر شما نیست. کاملا حق داری 

فقط میتونم بگم اگه شرایطش رو داری حتما با مشاوره صحبت کن 

تازه به من میگن دومی رو دست به کار شو بیار تا اولی خوب بشع

مشکل از بچه نیست‌.شما خسته اید استراحت لازم دارید و یه تایمی در روز که تنها باشید بدون بچه. وقتی مادر ناآرومه بچه ناآروم تر میشه و یه چرخه معیوب ایجاد میشه. کاش میتونستید حتی اگه شده یک‌روز در هفته برای دو سه ساعت پرستار بگیرید یا بچه رو به یه آدم‌مطمئن بسپرید.

ضمن اینکه اون بچه خودش نخواسته که باشه شما خواستید. هر قدرم سخت باشه وظیفه تونه که بهش محبت کنید و کم و کسری براش نذارید حتی اگه خودتون توان و رمقی براتون نمونده باشه. مادری کردن خیلی خیلی سخته