یعنی به دل بگیرم یا بزارم پای دردش؟

نا گفته نماند که اگر غدا خوبی درست کنن یا میوه خوبی داشته باشه یا صدام میزنن یا میزارن کنار  خب با هیچ کس مثل من نیستن منم خب احترام دارم 

حالا چیزی که دلخورم کرده و میگه حقته اینه که :

امشب شام ماکارونی بود من آخراش رسیدم خواهر شوهرم بود 

شام خوردیم دخترش ظرف شستن من جارو کردم آشپزخونه و خواهر شوهرم رفت 

بعد سر صحبت مادرشوهرم گفت ای خدا تا نمردم ته تغاری زن بده  من همینجوری بشینم خونش 

((من میدونم اینا برادرشوهر مجبور به زن گرفتن. میکنن اصلا اون هیچ شرایطی نداره و راضی نیست و مقاومت میکنه ))

شوهرم گفت تو از پسر اولی همینو گفتی تا الان 

من گفتنم ایشالله اونم میگیره  ولی شما خونه همین پسرای متاهلت بیا تو خونه اونا نمیای 

پدر شوهرم گفت فلانی راس میگه انتقاد میکنه ما خونه اینا نمیری کی بدش میاد خونه پسر دخترش بره بگه بخنده 

بعد مادرشوهرم برداشت گفت هر کی عقل داشته باسه 🥲میدونه نمیتونم برم با پام 

الان رسما به عروسان گفت بی عقل 🤯

شوهرم بلافاصله گفت ما بی عقلیم!!!

حالا من عین پتک تو سرمه و میگم تقصیر خودمه مخل نمی‌دادم کمتر میومدم مثل اون یکی اینجوری تو روم فحش نمی‌داد 

من چون احترام دارم توقع احترام ۱۰۰ درصد دارم واقعا چیز زیادیه ؟بهم بر خورد مگه من چی گفتم ؟

میگم مگه غیر اینه اصن شاید ته تغاری زن گرفت زنش از اونا بود که را نده آدمو خونش یا اصلا طبقه چهارم ساختمانی باشه 

اصلا ازدواجی نکنه چون میدونه شرایطش نه خونه نه شغل نه ماشین نداره 

حرفم بد نبوده که میگه عقل داشته باشه میدونه راه نمیتونم برم 

منم رفتم تو خودم با اینکه شوهرم گفت آره الان ما بی عقلیم یعنی 

و زود بلند شدم میخوام چند روز نرم بفهمه ناراحتم 

بخدا  آدم حس میکنه دور باشی عزیز تری براشون 

بله من مادر خودمن باشه نمیرم چون بی اندازه دل نازکم و برام پیش اومده حتی پدرم شوخی کرده و من یک هفته بهونه آوردم نرفتم 

من خیلی خیلی دل نازکم و توقع دارم چون بد نیستم کسی باهام بد نباشه میدون الان میگی تو چه آدمی هستی خودمم میدونم عادت بدیه ولی دست من نیست اگه دلم بگیره از حرف یا کار کسی انگار قلبم سنگین میشه همش یه میخ میزنه تو سرم که تو حقته حقته