ازدواج

منم اعصبی میشدم شوهرم به شدت وابسته به خانوادش من نمی تونستم راجبشون حرف بزنم همش دعوا ی روز بهش گفتم که دوس دارم خودم کارام انجام بدم و شوهرم به خواهرش گفت خواهرش هم به مامانش مامانش کلی گریه زاری فلان که من از روی خیر خواهی ولی خیر خواهی از حدی که بگذره باعث اذیت دیگران میشه بعد یکم کمتر شد دخالتش ولی همچنان تا الان پا برجا هر چی دلشون می خواست میگفتن منم فقط مینداختم تو خودم

یا وقتی میرفتیم خونشون  تصمیم میگرفتن فلان جا بریم بدون اینکه به من بگن به شوهرم میگفتن بعد شوهرم فقط به من می‌گفت آماده شو بریم و من هیچ سلاحه نداشتم که بگم نمیام و میرفتم همه حرفاشون گیر میکرد تو گلوم بعد ی مدت به شوهرم میگفتم ولی بی فایده و من محکوم میشدم همین تصمیم گیری هاشون برا من شوهرم عذابم میداد ازشون متنفر شدم وقتی میومدن خونم یا خونشون میرفتم تا چیزی پیش میومد که ناراحت میشدم خودم ناراحت میگرف که بفهمن حداقل چون جواب نمی‌دادم همین شد که هر حرفی به شوهرم میزدم میگفت تو بی احترامی به خانوادم کردی آمدن خونمون تو خودت ناراحت کردی بعد همشون حرفی از من ندارن این میگن حق به جانب وای میسن من چیکار کنم 🤕

دیگ خسته شدم نمیدونم چیکار کنم الان من بخاطر ی رفتار محکوم شدم ولی رفتار خودشون نمیبینن فقط ی رفتار من میبینن من خیلی تنهام