غزلبانو #

تک بیته 

من عاشق اینم که صدایت بزنم ، بعد 

تو با همه ی مشغله پاسخ بدهی : جان 

غزلبانو#  

و البته به شعر امضام ایمان دارم

زن می تواند تا ابد یک زن بماند

مانا کند یک زندگی را عاشقانه

بی آنکه مادر باشد آری می تواند

جاری کند احساس پاک مادرانه

غزلبانو#  

هوای گریه دارم بغض از من 

فقط یک شانه ی مردانه از تو 

رها در گرمی آغوشت از من 

پناه این دل دیوانه از تو 

غزلبانو#  

درد منو خیلی قوی کرده و تنها مرهمم اشک هامه

چقدر خوبه که اینها هستن

گاهی پر از شعری ولی حس سرودن نیست

گاهی قفس باز است و میل پر گشودن نیست

من تازه فهمیدم که دنیا با همین وسعت

حتی برایم گوشه ای هم جای بودن نیست

غزلبانو#  

گر تو باشی نباشی مهم نیست، این همان جمله‌ی آخرم بود

نقش یک سرو قامت خمیده، آخرین برگ این دفترم بود

زاده‌ی دردم و زاده‌ی غم، دختری از تبار سکوتم

سرنوشتم تباه است زیرا، مادر غصه‌ها مادرم بود

سوختم با تمام وجودم، در بلندای یلدایی درد

آمدی در سحرگاه تردید، پیش پای تو خاکسترم بود

آمدی فکر کردی بهار است، لاله در لاله دیدی کنارت

لاله‌ها داغ سرخ است و باران، جاریِ این نگاه ترم بود

واژه کردم تمام خودم را، تا نوشتم غزلواره از درد

این چه شعر غم‌آلوده‌ای شد، آه از این غم که در باورم بود

فکر کردن به آن شب که رفتی، لحظه در لحظه‌هایش عذاب است

رفتنت را نمی‌گویم اما، حرف‌هایی که پشت سرم بود

رفتی و ماندم اینجا شکسته، بین این نیش و زخم زبان‌ها

این قفس‌ها که دورم کشیدند، مرگ آرام بال و پرم بود

فصل پایانی دفتر من، روزهای "غزل­بانویی" داشت

چون‌که تو بودی واین دلیلِ، سرنوشت عذاب‌آورم بود

غزلبانو#  

چشم‌هایت دو آبیِ آرام، می‌تواند نشانه‌ای باشد

می‌تواند برای این شاعر، ابتدای ترانه‌ای باشد

شب رسید و دوباره من شاعر، شب رسید و دوباره من عاشق

مهربانم، فقط نگاهی کن، تا غزل عاشقانه‌ای باشد

تا تو هستی دلم کمی گرم است، بی‌خیالت نمی‌شوم برگرد

باید این مرغ آشیان ویران، فکر هم‌آشیانه‌ای باشد

بی تو بودن قفس برایم شد، این قفس ابتدای نابودی‌ است

مُردنم واضح است اگر حتی، پیش من آب و دانه‌ای باشد

گفته بودی که بی‌خیالم باش، این محال است و هیچ ممکن نیست

باید این بی‌خیال بودن‌ها، با دلیل و بهانه‌ای باشد

تا نباشی‌ توان گفتن نیست، ای دلیل تمام دلتنگی

باید اینجا کنار من باشی، تا تب شاعرانه‌ای باشد

یک شب شاعرانه­ی غمگین، هق هق گریه­ی "غزل­بانو"

یک دلِ سیرِ سیر می­گریم، گر سرم روی شانه­ای باشد

غزلبانو#   

عمری شکسته های دلم را بدون تو

با قطره های اشک به هم بند می زدم 

با آنکه درد توی دلم شعله می کشید

اما همیشه پیش تو لبخند می زدم

غزلبانو#  

ببخشید اگه با موضوع تاپیک تناقض داشت 

در خدمتم بانو 

سپاس 

زاده ی دردم و زاده ی غم، دختری از تبار سکوتم

سرنوشتم تباه است زیرا، مادر غصه ها مادرم بود 

غزلبانو#  

دردهای یواشکی یعنی ، بی صدا کنج خانه بنشینی 

بی صدا با عبور هر لحظه، مرگ را روبروت بگذاری

غزلبانو#  

می تونم حالتون رو درک کنم مهربونم

امیدوارم به قلبتون آرامش برگرده

ای جان 

چقدر متاثر شدم 

هوای گریه دارم بغض از من 

فقط یک شانه ی مردانه از تو 

رها در گرمیِ آغوشت از من 

پناه این دل دیوانه از تو 

غزلبانو#