غزلبانو #

سپاس دوست ارزشمندم 

حال این روزهام:

هوای گریه دارم بغض از من 

فقط یک شانه ی مردانه از تو 

رها در گرمی آغوشت از من 

پناه این دل دیوانه از تو 

غزلبانو#  

زندگی چیست؟ پر از درد برای من و تو 

سرد و بارانی و تار است هوای من و تو 

روزگاری است که با غصه و غم ساخته ایم

اندکی صبر، بزرگ است خدای من و تو 

عشق و عاشق شدن و دلبری و مجنونی 

چه گناهی که نوشتند به پای من و تو 

.....

غزلبانو#  

ای جان 

گاهی فقط باید دروغی گفت و پایان داد 

“آرامِ جان، خوش باش ، اینجا حال من خوب است”

غزلبانو#  

صبحت بخیر ، همدم تنهاییم ، رفیق

با من دوباره حس غزل را شروع کن

غزلبانو#  

من بی سر و سامانم و کاشانه ندارم

شبگردم و در راهم و یک خانه ندارم

شمعی شده ام در شب تاریک زمانه

افسوس و صد افسوس که پروانه ندارم

بداهه

غزلبانو#  

بارها پیش خدا از دل زارم گفتم 

از شب تیره از این وسعت تارم گفتم 

هیچ پاسخ نشنیدم ، منِ آشفته ی زار 

باز از غربت این ایل و تبارم گفتم 

بداهه

غزلبانو#  

لحظه ای دیدمت دلم لرزید 

بغض کالم دوباره سر واکرد 

آه از این دل ، که سخت عاشق شد 

آه از این لحظه ی سراسر درد 

غزلبانو#  

مرا ببخش عزیز این نوشته گر تلخ است

نداشت چاره که این داغ شعله‌ور تلخ است

کنار پنجره گلدان، شکسته خشکیده

قبول مرگ درختان بارور تلخ است

روایت من و تو، خاطرات ما با هم

شبیه قصه‌ی آن جنگل و تبر تلخ است

هنوز بعدِ هزاران غزل نمی‌دانم

چرا برای دلم واژه‌ی سفر تلخ است

هنوز پشت در خانه قاصدک جاری‌ است

نگفته می‌شنوم، حس این خبر تلخ است

اگر چه قافیه دارم، اگر چه لبریزم

ولی ادامه‌ی این شعر مختصر تلخ است

غزل چگونه بگویم، نگو "غزل­بانو"

نهیب بوسه­ی اشعار شعله­ور تلخ است

غزلبانو#  

سنگ‌ صبور این دل بیمار من شعر است 

تنها رفیق لحظه ی دشوار من شعر است 

وقتی پر از دردم ، دلم دریایی از اندوه 

یک گوشه تنها ، بی صدا و کار من شعر است 

بداهه

غزلبانو#  

هرازگاهی خودم را مثل یک بیمار می‌بینم

درونم را پر از احساس ناهموار می‌بینم

وَ دلگیر از همان‌هایی که قدری دوستم دارند

وَ حتی من خودم را از خودم بیزار می‌بینم

نمی‌دانم چه درد مبهمی افتاده در جانم

تمام روز را من مثل شام تار می‌بینم

زمانی می‌شود گم می‌کنم خود را و بعد از آن

میان کوچه عکس خویش بر دیوار می‌بینم

نه ذوق گفتن شعری، نه حس شاعری در من

وَ این ابیات را انگار از اجبار می‌بینم

چرا هیچ اتفاق تازه‌ای در من نمی‌افتد

فقط در زندگی تکرار در تکرار می‌بینم

من از این درد آشوبم، کسی این را نمی‌داند

برای خویشتن آینده را دشوار می‌بینم

دلت را آسمانی کن، "غزل­بانوی" دریایی

که در اشعار زیبایت هزار اسرار می­بینم

غزلبانو#