غزلبانو #

مرا ببخش عزیز ، این نوشته گر تلخ است

نداشت چاره که این داغ شعله‌ور تلخ است

کنار پنجره گلدان، شکسته خشکیده

قبول مرگ درختان بارور تلخ است

غزلبانو#  

من مثل تو اسیر زمستان نمی‌شوم

پشت هزار پنجره پنهان نمی‌شوم

با آن‌که تا حریم تو راهی نمانده است

ناخوانده در حریم تو مهمان نمی‌شوم

غزلبانو#  

دلت را آسمانی کن، "غزلبانوی" دریایی

که در اشعار زیبایت هزار اسرار میبینم

 غزلبانو#  

من از این درد آشوبم، کسی این را نمی‌داند

برای خویشتن آینده را دشوار می‌بینم

غزلبانو#  

شاعر کنار پنجره، وقتی زمستان شد

شاعر دوباره در خودش کز کرد و پنهان شد

شاعر تمام دانه‌های برف را می‌دید

عاشق نبود اما کماکان عاشق آن شد

غزلبانو#  

من از آن روز می‌ترسم که در دست همه شمع است

چه تصویر بدی، خورشید را بیمار می‌بینم

 غزلبانو#  

وَ دلگیر از همان‌هایی که قدری دوستم دارند

وَ حتی من خودم را از خودم بیزار می‌بینم

غزلبانو#  

هوای تو بارانیام می‌کند

و آرام عرفانیام می‌کند

مرا بال پرواز می‌آورد

و دعوت به مهمانیام می‌کند

غزلبانو#  

دلت می‌آید اینجا بین این ناامنی و تردید

کنار بودنت من بی‌پناه و دربه‌در باشم

غزلبانو#  

شب و تفسیر نور ماه از من، فقط یک خنده‌ی کوتاه از تو

غزل پشت غزل جاری ا‌ست، چشمت، برایم سالها تلقین شعر است

غزلبانو#