غزلبانو #

از حال من مپرس در این سردِ بی بهار

از شاخه های خشک، امید جوانه نیست

در من امیدِ دیدنِ خورشید مُرده است

با آنکه عمرِ این شبِ غم جاودانه نیست  

غزلبانو#  

من زاده ی دردم مرا با آه می خوانند

من وارث یک بغض و چشمانی تر از پیشم

غزلبانو#  

من و تو اتفاقی بی نظیریم ، تو در من جاری و من در تو جاری

و تفسیر همین احساسِ زیبا، هزار و یک غزل تمرین شعر است 

غزلبانو#  

تکرار تو زیباست ، ولی موجب درد است 

تسکین بده تا از تو دمادم بنویسم

غزلبانو#  

آتشی افتاده در جانم ، مرا نابود کرد

بغضِ پشتِ چشم گریانم مرا نابود کرد

هیچ کس سنگ صبورم در شب غم ها نشد

دردهای تلخ و پنهانم مرا نابود کرد

غزلبانو#  

تو علت اشعار منی ، سخت و محال است

یک روز بگویم غزلی را تو نباشی

در مطلع اشعار منی، واضح و پیداست

پایان نپذیرد غزلم، تا تو نباشی

غزلبانو#  

نوشتی آسمان آبی، ولی من تار می بینم

تو گفتی غصه ناپیدا ، ولی انگار می بینم

تو گفتی زندگی زیبا، نوشتی گل ،سحر ، دریا 

ولی من در پسِ این واژه ها اجبار می بینم

غزلبانو#  

بی خداحافظی ، بدونِ خبر

رفتی و چشم های من تر شد

حال و روزم از آنچه قبلا بود

رفته رفته ، وخیم و بدتر شد

غزلبانو#  

مرا ببخش عزیز، این نوشته گر تلخ است

نداشت چاره که این داغِ شعله ور تلخ است 

کنار پنجره ، گلدان شکسته ، خشکیده

قبولِ مرگِ درختانِ بارور تلخ است 

غزلبانو#  

یک عمر گدا خوانده ی یک عشق بمانی

نومید، در آن معرکه ارباب نباشد 

غزلبانو#