غزلبانو #

مثل مرغی شکسته بالم من 

این قفس هم برام بسیار است 

بی تفاوت به بودن و رفتن

زندگی لحظه های اجبار است 

غزلبانو#  

دل نمی بندم دگر بر هیچ کس در زندگی

زخم هایی خورده ام، تاب و توانم رفته است

چشم را می بندم و دل خوش به این هستم که مرگ

می رسد آرام و می بینم که جانم رفته است 

غزلبانو#  

دوستم داری و در من عشق جاری می کنی

لحظه هایم را چنان زیبا، بهاری می کنی

گاه من یک بوسه از لبهای زیبا خواستم 

من نمی دانم چرا ناسازگاری می کنی 

غزلبانو#  

من عاشق اینم که صدایت بزنم ،بعد 

تو با همه ی مشغله پاسخ بدهی : جان 

غزلبانو#  

توی دنیا فقط تویی اصلا 

روی زخمم نمک نمی پاشی

اتفاقات خوب یعنی تو 

تا تهِ قصه پیش من باشی

غزلبانو#  

شبتون زیبا 

شب آمده تا خواب کند چشم ترم را

انکار کند گریه ی وقت سخرم را

شب آمده تا پلک ببندم که نبینم

دنیا، پل ویران شده‌ی پشت سرم را

من دختر شیدا شده‌ی فصل بهارم

افسوس که پاییز زده دور و برم را

بگذار که این پنجره‌ها بسته بماند

آسوده ببندم چمدان سفرم را

تا هیچ کسی شاهد این درد نباشد

این درد که آتش زده جان و جگرم را

بگذار کسی جز خودم و جز تو نبیند

اشعار ز غم سوخته‌ی شعله ورم را

جاری شده از من غزلی داغ‌تر از قبل

ای کاش بیایی و ببینی هنرم را

این سوختن و ساختنم هیچ مهم نیست

وقتی که ته قصه بگیری خبرم را

وقتی که ته قصه رسیدن به تو باشد

من می‌کنم آغاز مسیر خطرم را

دنیای "غزل­بانو" از این قصه بری شد

تا سوخت در این آتش سوزان اثرم را

غزلبانو#  

من باشم و شب باشد و آغوش تو باشد 

دل یکسره بی تاب تو ، مدهوش تو باشد 

لبهای ترت روی لبم ، نوشِ من ای جان 

لبهای ترم روی لبت ، نوشِ تو باشد

غزلبانو#  

رفتی نماندی ، زندگی یک درد ممتد شد 

کم کم شب آمد حال من آشوب شد بد شد 

غزلبانو#  

یکی مثل من این همه عاشقت

یکی مثل تو، بیخیالِ منه

یکی هی شروع میکنه بازیو  

یکی بازیو هی بهم میزنه 

غزلبانو#  

از روی لبم خنده و لبخند گرفتی 

از سفره ی شیرین دلم قند گرفتی

بعد از تو ، همه زندگیم سخت فرو ریخت 

انگار دل از کوه دماوند گرفتی

غزلبانو#