شهریار #

شرمم کشد!

که بی تو نفس میکشم هنوز

تا زنده ام!

بس است همین شرمساری ام...

شهریار#  

عمـر مـا را مهلـت امـروز و فـرداے تـو نیسـت

مـن ڪـہ یـڪ امـروز مهمـان تـوام ، فـردا چـرا؟

شهـریار# 💎

چـو عمـرم مـدتـے بـا گـل گـذر ڪرد

ڪمـال همنشیـن در مـن اثـر ڪرد

وگـرنـہ مـن همـان خـاڪم ڪہ هستـم!

شهـریـار# 💎💎

از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دل
امّا چه غم، غمی که خدا می‌دهد به دل...

شهریار#  

شرطِ هواداریِ ما؛ شیدائی و شوریدگیست
گر یار ما خواهی شدن؛ شوریده و شیدا بیا...!

شهریار#  

ای غم! بگو از دستِ تو آخر کُجا باید شدن؟!

در گوشه یِ میخانه هم؛ ما را تو پیدا می کنی...

شهریار#  

از عشقِ من به هر سو در شهر گفتگویی است؛
من عاشقِ تو هستم این گفتگو ندارد...!

شهریار#  

شرمسار توام ای دیده ازین گریه یِ خونین
که شدی کور و تماشایِ رُخَش سیر نکردی...

شهریار#  

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت
که جانم در جوانی سوخت! ای جانم به قربانت
تحمل گفتی و من هم که کردم سال ها اما؛
چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت...!

شهریار#  

تو خود شعری و چون سحر و پری افسانه را مانی

به افسون کدامین شعر در دام من افتادی

گر از یادم رود عالم تو از یادم نخواهی رفت

به شرط آن که گه گاهی تو هم از من کنی یادی

شهریار# 💎💠